Miles

Gekke Miles,

Wat zat jij vreselijk te gillen om eten op de parkeerplaats van mijn werk. Mensen waren je wat afgekloven kippenbotjes aan het voeren, die je met bot en al op at. Op een gegeven moment bleef je in een botje hangen en met grof geweld en onder luid geschreeuw rukte je je los om vervolgens gewoon verder te eten. Je streek bij iedereen langs de benen in de hoop op meer eten. Je was zo vreselijk mager en je had zo’n grote honger…
Je liet je pakken en je ging met me mee, in een kartonnen doos. Thuis ontdekte ik dat je een hoektand kwijt was, het gat was nog bloederig, die was blijkbaar in dat kippenbotje blijven hangen…
Ik zette je rustig op een kamertje met wat eten. De eerste 2 dagen heb je alleen maar gegeten en geslapen lieve Miles, zo kapot was jij van het zwerven. Dat je ooit bij mensen hebt gewoond was snel duidelijk, je liet je lekker knuffelen en gaf kopjes bij het leven.
Mijn eigen katten vond je maar wat interessant, je wilde niks liever dan vriendjes maken. Na een week of wat begon je mooi op krachten te komen, je vacht begon er beter uit te zien, je heupjes en je ruggewervel priemden niet meer zo akelig naar buiten. Je ontpopte je tot een heerlijk speelse vent, die zichzelf het speelgoed wel uit de speeldoos haalt en heerlijk met je leeftijdsgenootje door het huis kan rennen.

Gekke Miles, het bevalt jou hier wel. Wij werden verliefd op je gekke snoet, je oren die veel te ver uit elkaar staan, je ogen waar je zo heerlijk onnozel mee kijken kan, je geklets de godganse dag, je vreselijke nieuwsgierigheid. Gekke Miles, blijf jij maar lekker hier, je hebt je thuis gevonden.

Marjolein en Antoine & Brinka en Otis