Mino

Op tweede kerstdag werd een doos uit een rijdende auto gegooid. In deze doos zat een klein poesje. Als je dit leest kun je het niet geloven, hoe cru kunnen mensen toch zijn. Gelukkig dat omstanders het hebben zien gebeuren en het kleine poesje meteen hebben opgevangen. Een dag later werd Mino afgeleverd bij het opvanggezin waar nog steeds vol ongeloof over het voorval gepraat werd. Waarom zouden mensen dit doen? Was het poesje ziek? Het was een langharige kater met grote ogen die je betoverde als je er naar keek.
Het poesje had last van klit in de haren, een beetje last van diarree en een paar vlooien, maar moest ze daarom gedumpt worden. De klitten waren in 2 uur verwijderd, de vlooien werden behandeld en de diarree was na een paar
dagen weg. Wat overbleef was dit superlieve poesje met die betoverende ogen. Aangezien de veldmedewerkster als eerste in deze ogen had gekeken kon zij ook niets anders dan Mino adopteren. Zoals het bij een mooi kerstverhaal hoort, eind goed al goed ;)