Minoes

Noesje, je bent nu al even uit gevlogen, maar wat is het moeilijk om jou afscheidsverhaaltje te schrijven. Intussen heb ik van jou mensjes vernomen dat je al kopjes geeft en bij op de bank komt liggen, zulk nieuws maakt het wat makkelijker. Als de positieve mailtjes komen, dan weet ik weer waarom ik het doe. Een katje redden en begeleiden naar een warme thuis, daar gaat het om…. Hoe veel ik ook van je hou, en hoe zeer ik ook mijn best deed, ik wist dat ik jou niet kon bieden wat voor jou het beste was. Een thuis met niet te veel dieren en heel veel aandacht en knuffeltijd.

25 januari 2012 ging in de avond de telefoon. Of ik uit kon helpen, jij had dringend hulp nodig. Jou baasje had dierenartsen benadert om je te laten inslapen. Gelukkig werd er op die vraag niet ingegaan en één van de dierenartsen heeft onze VZW ingelicht. Verschillende collega’s hebben met jou baasje gebeld, met heel veel moeite kreeg uiteindelijk Sabine de deur op een kier dat we jou mochten helpen. Jij woonde niet zo ver van hier, vandaar de vraag om hulp. Ik heb nog diezelfde avond met jou baasje gebeld, ik mocht pas de volgende ochtend komen. Jou baasje maakte het niet makkelijk. Ik moest een vuurproef doorstaan. Jij zou namelijk heel erg éénkennig zijn en vreemde mensen aanvallen. Jij zou aan niemand kunnen aan passen. Jou baasje was zeker dat je ook mij zou aanvallen. Ik moest jou voor mij winnen, anders kreeg ik je daar niet buiten.

 Toen ik jou voor t eerst zag zitten, fijn en tenger, bevend als een riet, was ik al helemaal verkocht aan jou. Wat ik er ook zou gebeuren, ik zou niet buiten gaan zonder jou. Je dook weg toen ik je wilde benaderen, veilig buiten bereik. Ik ben dan maar tegen je beginnen kletsen en bracht mijn hand zachtjes in jou richting. Wat was ik blij toen ik jou snoetje zag verschijnen, je kwam heel voorzichtig snuffelen aan mijn vingers. Ik kreeg je eindelijk mee, een week kreeg ik de tijd om te proberen. Ik dacht maar één ding, naar buiten hier met Minoes, eens ik ze veilig heb, gaat ze niet meer terug. De rit ging rechtstreeks naar de dierenarts, je had pijn en je was ziek. Je kreeg de nodige onderzoeken en de juiste behandeling.

Noesje, je had niet zo erg veel tijd nodig om te wennen. Aanvallen was ook geen sprake van, je gaf in t begin een tik uit angst, maar dat was t dan ook. Eens de pijn minder was en jij je beter voelde, ging je ook spelen. En hoe !!! Jij leek wel een gekke, jonge kitten, erg fel in t spel, zelfs het stevigste speelgoed moest er aan geloven, zo ging je te keer.

Noesje, jou leventje ging zeker niet over rozen, ik ben blij dat je nu een mooie toekomst krijgt. In de opvang ging een met ups en downs, je hebt probleempjes, die af en toe de kop kunnen op steken. De laatste tijd ging het wel redelijk goed heh meisje. Dat fijne, tengere meisje ben je niet meer, je bent een stevige dame geworden. Een dame, die weet wat ze wil.

Ondanks alles was je meestal vrolijk en wilde je maar al te graag spelen. Op schootje liggen, dat was voor jou het ultieme geluk. Als je in een dal zat, was je dapper en een vechtertje.

Lieve noezemoesje, jij hebt je gouden mandje gekregen. Mensen met geduld, heel veel liefde en tijd. Je moet je rijk niet delen met tig poezen, je woont nu bij mensen met nog een poezenmeisje. Hopelijk worden jullie vriendinnetjes. Geniet jij maar lekker van jou eigen huisje.

Dag mijn mieke muis, het ga je goed !!!!

Nog een dikke knuff van je opvangmama Marina x

Reactie eigenaren:

Goedemorgen Marina,
 
Het gaat goed met “Noesje”. Goed dat je mailt, want ik wilde jou ook nog vragen naar de medische gegevens.
 
De eerste dag heeft Minoes in de bench gezeten. Ze kroop weg onder het mandje en in de hoek. ’s Nachts hebben we Mojo mee naar boven genomen en voor Minoes de bench open gezet.
Ze heeft die nacht volgens mij niet bewogen. Arme kleine, maar ’s morgens heb ik haar weer zachtjes mogen aaien. Ze gaf hier haar grens in aan, dus ik heb haar lekker de ruimte gegeven.
Op een heel stoer moment is ze toen uit de bench gerend, en achter de bank onder de verwarming gekropen. Daar zat ze dan. Wij een beetje in paniek en zij helemaal lekker warm J We hebben haar met rust gelaten (ook al koste dat soms wat moeite) en alleen af en toe tegen haar gepraat. Er staat een tafeltje naast de bank, waaronder ze ineens bleek te zitten. Hier hebben we voor haar wat water en brokjes neergezet. Die nacht, hebben we Mojo ook weer mee naar boven genomen en Minoes is onder de tafel gebleven. ’s Morgens heb ik voorzichtig haar witte mandje vlak naast het tafeltje gelegd en toen kreeg in allerlei kopjes en ging ze wat voorzichtig in het mandje liggen. Ze begon ook een beetje te eten en dronk wat. Maandagmiddag kwam ze uit zichzelf nieuwsgierig uit haar holletje en heeft ze ontdekt dat ook hier een rood stipje ronddwaalt J Ze speelde voorzichtig. Ze is nieuwsgierig naar Mojo maar ze blijft op afstand, want Mojo moet echt nog even wennen. Ze blaast af en toe naar Minoes, maar dat vindt Minoes niet echt indrukwekkend. Ik denk dat dat ook wel goed gaat komen.
 
Minoes is lekker op onderzoek, vindt allerlei leuke plekjes om te liggen, ze kijkt graag naar buiten en geeft heel graag kopjes. Onze kerstboom is haar nieuwe beste vriend geworden. Ze komt graag op de bank tegen ons aan liggen op de rug. Maar dan mag je niet haar buikje aaien hoor. Mevrouw geeft heel goed aan dat dat niet de bedoeling is. Zachtjes achter de oren, dat is prima! Dus wij krijgen “aailes”. Af en toe miauwt ze (tja, wij rare tweevoeters begrijpen nog niet altijd wat ze dan wil natuurlijk J)
 
Minoes rent inmiddels rond met een speeltje in haar grip! Haha ….tis net of ze weet dat ik over haar schrijf.
 
Warme groeten,
Astrid en Monique

Foto genomen bij de eigenaar: