Mirre en Sander
Over Mirre en Sander
Lieve Mirre en Sander, vandaag is jullie verhuisdag dan toch gekomen. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, maar eens moest het er toch van komen. Wat hebben wij samen veel meegemaakt! Er hebben zoveel tranen gevloeid om jullie – tranen van geluk, maar ook heel veel tranen van verdriet. Jullie bijzondere karaktertjes hebben ervoor gezorgd dat we samen een wel heel bijzondere tijd hebben gehad sinds jullie eind oktober in mijn leven kwamen.
In de tweede helft van augustus werden jullie geboren in de buurt van de plaats waar een van onze vrijwilligers een groep zwervertjes te eten geeft. Jullie mama beschermde jullie zo goed, dat jullie pas ontdekt werden toen jullie al acht weken oud waren. Tot die tijd hadden jullie waarschijnlijk nog nooit mensen gezien, en áls je ze al had gezien dan was dat waarschijnlijk op een negatieve manier. Geen goede start dus… Jullie werden “gelukkig” al vrij snel gevangen en toen begon het avontuur pas echt.
Jullie kwamen bij mij en aan mij was de schone taak jullie te socialiseren. Op het moment dat ik ja zei tegen die opdracht, had ik nog geen idee wat me te wachten stond. De eerste tekenen waren positief. Jullie lieten je vanuit de bench eigenlijk gemakkelijk oppakken en waren al vrij snel aan het wennen aan menselijke aanwezigheid. Maar toen sloeg het noodlot toe…
Mirre, heel plotseling werd jij heel erg ziek. Je begon te spugen en hield niets meer binnen. De eerste dagen wist ik je aardig stabiel te houden met het toedienen van vocht, dwangvoeding en diverse pilletjes tegen misselijkheid en koorts. Toch ging je heel plotseling snel achteruit en ben ik met spoed met je naar de dierenarts gegaan. Je had een ernstig virus opgelopen en was erg uitgedroogd. Je kreeg snel medicatie en vocht toegediend. Er werd mij geleerd hoe ik jou via het infuus vocht moest geven. En toen moesten we samen voor jouw leventje vechten. Hoewel je het verschrikkelijk vond al die pilletjes, poedertjes en infuusjes, toch moest ik je ermee pesten om je een kans te geven op overleven.
Uiteindelijk heb je het gered, maar helaas was daardoor je vertrouwen in de mens, dat je pas net aan het opbouwen was, helemaal verdwenen. Als ik maar naar je keek was je al achter de kast verdwenen. Dagen, weken, maanden heeft het me gekost om langzaam je vertrouwen weer een klein beetje te winnen. Vele malen heb ik gewanhoopt en gedacht dat je nooit zover zouden komen.
Maar toen, zomaar ineens, tijdens de kerstdagen, was daar plotseling de omslag. Tijdens je spel kwam je op schoot en durfde je je heel voorzichtig te laten aanraken. Vanaf dat moment konden we gaan uitbouwen en werd ons contact steeds uitgebreider. Al bleef elke aanraking voor jou nog net zo eng, je hoefde je niet meer voor mij te verstoppen.
En toen kwam de dag dat jouw nieuwe baasje naar je kwam kijken; een heel lief meisje dat het niet erg vond dat je de “grotemensenwereld” nog een beetje eng vond. Terwijl jij en je broertje Sander wachtten totdat ze jullie zou meenemen sloeg wéér het noodlot toe, dubbel zelfs. Je hebt daardoor weer een terugslag in je socialisatie gehad, maar gelukkig kan ik inmiddels zeggen dat je weer de goede kant op gaat.
Je hebt nog veel te leren. Waarschijnlijk zul je tot op zekere hoogte altijd wel een klein wildje blijven. Maar gelukkig vindt jouw nieuwe baasje dat helemaal niet erg en wil ze je alle tijd geven om aan je nieuwe leven te wennen. Ze weet dat ze geduld met jullie moet hebben, maar ik weet zeker dat jullie uiteindelijk haar de liefde terug kunnen geven die ze jullie geeft. Moppie, probeer te geloven dat we echt het beste met je voor hebben en geniet van de aandacht die je krijgt (dat kun je)!
Het afscheid valt me zwaar. Je hebt met alle macht geprobeerd niet in dat reismandje te hoeven, al heb je uiteindelijk de strijd verloren. Sorry meisje, maar het is beter zo. Ik weet zeker dat Yvonne je een goed huisje kan geven. Zij is immers heel veel thuis waardoor je veel gemakkelijker zult wennen aan mensen. Het zal even moeilijk zijn voor je om je “mama” tante Flootje te moeten missen, maar ook daar zul je je doorheen slaan – want een sterke meid ben je wel.
Lieve Mirre, zul je lief zijn voor je broertje Sander en samen contact zoeken met je nieuwe baasje? Zul je haar vertrouwen? Ik weet zeker dat het goed gaat komen, even volhouden meidje en over een poosje weet je al niet beter. Dag lieve kleine mooie meid, dag lief (b)engeltje. Florence laat een traan om jou, haar kleine beschermelingetje. Tanne en Feniks missen hun speelkameraadje. En ik… ik probeer mijn tranen weg te slikken. Ik mis je en zal je nooit vergeten. Jouw gekke capriolen, jouw pittige karakter, jouw onverwoestbare vrijheidsdrang… Kusje op je hoofdje, en ik zeg tot gauw, ik kom jullie snel bezoeken!
Judith.
In de tweede helft van augustus werden jullie geboren in de buurt van de plaats waar een van onze vrijwilligers een groep zwervertjes te eten geeft. Jullie mama beschermde jullie zo goed, dat jullie pas ontdekt werden toen jullie al acht weken oud waren. Tot die tijd hadden jullie waarschijnlijk nog nooit mensen gezien, en áls je ze al had gezien dan was dat waarschijnlijk op een negatieve manier. Geen goede start dus… Jullie werden “gelukkig” al vrij snel gevangen en toen begon het avontuur pas echt.
Jullie kwamen bij mij en aan mij was de schone taak jullie te socialiseren. Op het moment dat ik ja zei tegen die opdracht, had ik nog geen idee wat me te wachten stond. De eerste tekenen waren positief. Jullie lieten je vanuit de bench eigenlijk gemakkelijk oppakken en waren al vrij snel aan het wennen aan menselijke aanwezigheid. Maar toen sloeg het noodlot toe…
Mirre, heel plotseling werd jij heel erg ziek. Je begon te spugen en hield niets meer binnen. De eerste dagen wist ik je aardig stabiel te houden met het toedienen van vocht, dwangvoeding en diverse pilletjes tegen misselijkheid en koorts. Toch ging je heel plotseling snel achteruit en ben ik met spoed met je naar de dierenarts gegaan. Je had een ernstig virus opgelopen en was erg uitgedroogd. Je kreeg snel medicatie en vocht toegediend. Er werd mij geleerd hoe ik jou via het infuus vocht moest geven. En toen moesten we samen voor jouw leventje vechten. Hoewel je het verschrikkelijk vond al die pilletjes, poedertjes en infuusjes, toch moest ik je ermee pesten om je een kans te geven op overleven.
Uiteindelijk heb je het gered, maar helaas was daardoor je vertrouwen in de mens, dat je pas net aan het opbouwen was, helemaal verdwenen. Als ik maar naar je keek was je al achter de kast verdwenen. Dagen, weken, maanden heeft het me gekost om langzaam je vertrouwen weer een klein beetje te winnen. Vele malen heb ik gewanhoopt en gedacht dat je nooit zover zouden komen.
Maar toen, zomaar ineens, tijdens de kerstdagen, was daar plotseling de omslag. Tijdens je spel kwam je op schoot en durfde je je heel voorzichtig te laten aanraken. Vanaf dat moment konden we gaan uitbouwen en werd ons contact steeds uitgebreider. Al bleef elke aanraking voor jou nog net zo eng, je hoefde je niet meer voor mij te verstoppen.
En toen kwam de dag dat jouw nieuwe baasje naar je kwam kijken; een heel lief meisje dat het niet erg vond dat je de “grotemensenwereld” nog een beetje eng vond. Terwijl jij en je broertje Sander wachtten totdat ze jullie zou meenemen sloeg wéér het noodlot toe, dubbel zelfs. Je hebt daardoor weer een terugslag in je socialisatie gehad, maar gelukkig kan ik inmiddels zeggen dat je weer de goede kant op gaat.
Je hebt nog veel te leren. Waarschijnlijk zul je tot op zekere hoogte altijd wel een klein wildje blijven. Maar gelukkig vindt jouw nieuwe baasje dat helemaal niet erg en wil ze je alle tijd geven om aan je nieuwe leven te wennen. Ze weet dat ze geduld met jullie moet hebben, maar ik weet zeker dat jullie uiteindelijk haar de liefde terug kunnen geven die ze jullie geeft. Moppie, probeer te geloven dat we echt het beste met je voor hebben en geniet van de aandacht die je krijgt (dat kun je)!
Het afscheid valt me zwaar. Je hebt met alle macht geprobeerd niet in dat reismandje te hoeven, al heb je uiteindelijk de strijd verloren. Sorry meisje, maar het is beter zo. Ik weet zeker dat Yvonne je een goed huisje kan geven. Zij is immers heel veel thuis waardoor je veel gemakkelijker zult wennen aan mensen. Het zal even moeilijk zijn voor je om je “mama” tante Flootje te moeten missen, maar ook daar zul je je doorheen slaan – want een sterke meid ben je wel.
Lieve Mirre, zul je lief zijn voor je broertje Sander en samen contact zoeken met je nieuwe baasje? Zul je haar vertrouwen? Ik weet zeker dat het goed gaat komen, even volhouden meidje en over een poosje weet je al niet beter. Dag lieve kleine mooie meid, dag lief (b)engeltje. Florence laat een traan om jou, haar kleine beschermelingetje. Tanne en Feniks missen hun speelkameraadje. En ik… ik probeer mijn tranen weg te slikken. Ik mis je en zal je nooit vergeten. Jouw gekke capriolen, jouw pittige karakter, jouw onverwoestbare vrijheidsdrang… Kusje op je hoofdje, en ik zeg tot gauw, ik kom jullie snel bezoeken!
Judith.
Video's
Scroll of dubbelklik om in te zoomen
/
