Mischa en Abel

Lieve Mischa en Abel, jullie zijn vertrokken, en het is hier heel stil in huis. Jullie hebben jullie gouden mandje gevonden bij heel lieve mensen, dat is zeker. Maar ik mis jullie ontzettend. Jullie zijn twee heel bijzondere ventjes; we zijn samen door heel veel dalen en over heel veel bergen getrokken. Dat heeft jullie heel aanhankelijk naar mensen gemaakt, en jullie hebben het nest verlaten als twee lieve, weerbare jongens.

Mischa, toen je binnenkwam was je nog een klein flessenkindje. Je kreeg een paar keer per dag je flesje wat je zo vreselijk lekker vond, en daarna hielp ik je met plassen en poepen, net als een echte poezenmama dat doet. Je werd groter, en ging voorzichtig zelf eten en ook de kattenbak ontdekte je al vlug. Maar ineens merkte ik dat je steeds vaker plasjes naast de bak begon te doen. Ik dacht eerst nog aan simpele ongelukjes, maar toen je begon te kermen van de pijn bij elke drie druppeltjes die je deed, moest ik wel aan blaasontsteking denken. Je urine werd getest en het was inderdaad een flinke! Een kuurtje verhielp de pijn en de ontsteking gelukkig al gauw, maar toen moest je weer helemaal opnieuw leren gebruik te maken van de kattenbak. Dat heeft even tijd gekost, en ik heb nog een aantal keren gedacht dat je opnieuw blaasontsteking had, maar gelukkig was dat niet het geval en was ook jij na een aantal weken volledig zindelijk.

Hoewel ik op dat moment hoopte dat alle ellende voorbij was, was jouw blaasontsteking pas het begin van een hele reeks dierenartsbezoeken die we samen hebben gemaakt. Je doorstond dapper de diverse behandelingen en ook je pijnlijke pootjes tijdens de besmetting met calicivirus heb je moedig bestreden.

Toen je binnenkwam, was je de minst aanhankelijke van de vier. Ik wilde zo graag jouw mama zijn, maar je liet mij niet toe. Liever had je Flootje als mama, want zij kon je lekker schoonlikken. Maar je trok bij, en je werd een enorm lief knuffeltje, een echt zachtaardige jongen. Zo zachtaardig, dat je je wel eens liet ondersneeuwen door het “geweld” van Anna en Tobias. Maar langzaam leerde je van je af te bijten en was je vaak de eerste die het rode puntje had “gevangen”. ’s Nachts kwam je altijd lekker in het holletje van mijn benen liggen, en we genoten dan echt van elkaars warmte. Je motortje ronkte al als ik alleen maar naar je keek, en dan draaide je je lekker op je rug om maar goed op je buikje gekroeld te worden.

Jullie hebben je mama al heel vroeg moeten missen. Ik heb mijn best gedaan haar te vervangen en een surrogaatmama te worden, en ook “tante” Flo heeft jullie als haar kindjes geaccepteerd. Toch is aan jullie goed te merken dat je echte mama nooit vervangen kan worden. Jullie sabbelen op elkaars oren en staart en natuurlijk op jullie knuffelhondjes; maar ook mijn wollige trui, een fijne fleecedeken of je eigen pootje is zeer geschikt als sabbelmaatje. Jij spande dus wel de kroon wat dat betreft: altijd moest er gesabbeld worden! Al op heel jonge leeftijd was mij duidelijk dat jullie onafscheidelijk waren en niet zonder elkaar konden. Gelukkig viel Frida op jou en Ria op je broertje Mischa, dus konden jullie lekker samen blijven!

In september ben je drie weken geplaatst geweest bij heel lieve mensen met twee honden en een andere kat. Helaas was de ene hond zó jaloers op jullie, dat hij het niet goed vond dat jullie daar blemen wonen. Jullie zijn teruggekomen bij mij, en waren duidelijk enorm geschrokken van het “avontuur”. Het heeft even geduurd voordat jullie weer vertrouwen hadden en niet meer schrokken van elke onverwachte beweging en elk geluid. Ik schrok dan ook wel even toen Frida en Ria zeiden dat ze óók een hondje hebben. Ik heb echter gezien dat Stibby heel rustig en helemaal niet eng is, dus ik ben ervan overtuigd dat het goed gaat komen!

Mischa, ik heb jullie weggebracht naar jullie prachtig ingerichte huis en je vond het eerst helemaal niet leuk daar. Je leek wel bijna apathisch. Ik nam je op schoot, waar je liefst wilde verdwijnen in mijn armen. Maar na een poosje kalmeerde je wat, en uiteindelijk ging je voorzichtig wat de kamer ontdekken en vervolgens samen met Ria met de speelrail spelen. Je mag nu lekker op onderzoek in het huis, en over een poosje ga je voorzichtig kennismaken met het hondje. Ga maar lekker op zijn oren sabbelen, dan wordt het hartstikke gezellig!

Lieve jongen, ik weet zeker dat jullie een gouden mandje hebben gekregen, jullie zijn met je kontje in de boter gevallen. Ik heb al wat positieve berichtjes gehad waaruit blijkt dat jullie al goed wennen. Je nieuwe baasjes zullen er alles aan doen om het jullie zo fijn mogelijk te maken. In de lente krijg je zelfs een leuke afgezette tuin om in te spelen en op vliegjes te jagen! Ga samen met je vriendje en broertje Abel de uitdaging aan, sla je samen door de kennismakingsperiode heen, dan krijgen jullie een prachtig huisje!

Het afscheid is voor ons allemaal moeilijk. Anna en Tobias zijn op zoek naar hun broertjes. Tanne en Feniks missen hun speelkameraadjes en jullie mama Florence roept jullie, maar dan komen jullie niet kijken. En ik, ik zit al tijden te schrijven aan jullie afscheidverhaaltje, maar telkens zie ik niets meer door de tranen. Ik mis je lieve snoetje, je spel met het rammelmuisje en ik mis jouw warmte op mijn schoot. Vannacht lag je niet lekker tegen me aan te spinnen… Dag lieve jongen, wordt maar gauw een grote vent. Kusje op je stipjesbuikje, ik zeg tot gauw, ik kom jullie snel bezoeken!

Judith.