Morris en Norah

Lieve Norah (Swiep) en Morris (Knor).

Jullie zijn weg. Het huis voelt vreemd stil. Jullie hebben samen met onze Lola de boel heel wat keren op stelten gezet.
Ondanks jullie vele problemen maakten jullie van iedere dag een feestje.
Wat hebben we toch allemaal met jullie meegemaakt en alles werd goedgemutst verdragen. Steeds opnieuw.
En gaandeweg werd duidelijk dat jij, Morris, altijd wat last zult blijven hebben van dat vervelende virus. Maar weet je wat Morrie?
De mensen die jou geadopteerd hebben maakt dat niet uit. Ze vinden je lief. En het allerbeste is dat Noor bij je mag blijven.
En dat was precies wat ik voor je wenste. Dat je niet je leven in je eentje hoeft te slijten. Jij die het met iedereen goed kan vinden.
Al onze katten kregen kopjes van jou en je speelde met iedereen. Maar Noor was toch wel je favoriet.
En als klap op de vuurpijl krijg je een grote omheinde tuin. Je hoeft niet meer de straat op en zult nooit meer honger lijden.
En dat geldt ook voor jou, lieve Noor. Kleine mopperpot. Je had altijd heel wat commentaar op me.
Ondertussen kreeg ik wel heel wat kopjes van je en mocht ik je uiteindelijk ook even oppakken om te knuffelen. Heel even dan.
Want anders....
En juist dat gemopper mis ik nu.
Ik neem mijn hoed af voor jullie, wetende hoe jullie eraan toe waren en
dan toch de kunst verstaan je in het volste vertrouwen volledig over te geven aan ons mensen.
Ik wens jullie een lang en heel fijn leven toe met jullie nieuwe baasjes.
Ik hoop dat jullie net zo van elkaar zullen genieten als wij de afgelopen 10 maanden gedaan hebben.

Heel veel liefs van Steef en Han en natuurlijk Lola.