Myra

Welkom lieve Myra, mijn kleine ijsbeertje.
Jouw leventje ging en gaat helaas niet over rozen. Je werd gevangen met 9 weken en had toen al zoveel meegemaakt dat je een geweldige angst voor mensen had ontwikkeld. Je was blijkbaar bruut behandeld... Wat jou is aangedaan in de eerste weken van je leven moet wel heel ernstig geweest zijn, want angstig bleef je en ben je nog steeds. Nog steeds kan ik regelmatig je pootje (wel meestal zonder nageltjes!) voelen omdat ik iets doe wat je niet fijn vindt. Die angst overschaduwde alles: je kwam een maand niet uit je schuilhoekje en als ik bij jullie kwam kijken, dan was je net een briesend leeuwtje. En dat terwijl je er zo aaibaar uitzag met je mooie lange manen. Je zusje en stiefbroertje leerden dat mensen eigenlijk hartstikke leuk zijn, maar jij bleef in je angst hangen. Gelukkig had dokter Bach daar een hulpje voor, en na een maand werd je dan eindelijk benaderbaar.
Heel voorzichtig liet je je soms aaien, alleen op je eigen momenten en vooral wel in je veilige huisje. Dat huisje was jouw alles, je kon er niet zonder en durfde maar niet over de drempel. Totdat uiteindelijk je nieuwsgierigheid het toch won van de angst. Je vriendje Sam was al regelmatig bij jou op visite geweest, en nou was hij toch wel zó gek aan het doen met die speelrail dat je zelf ook wel eens wilde meespelen! Vanaf dat moment ging je voorzichtig, stapje voor stapje, kleine beetjes vooruit. Regelmatig kwam die vreselijke angst weer om de hoek kijken, maar op jouw veilige plekjes kon je ook enorm genieten van aaitjes en kroeletjes - zozeer zelfs, dat je ging kwijlen van genot omdat je ging spinnen met je mond open. Het leven begon er eindelijk rooskleurig uit te zien.
Je hebt enkele malen bijna een baasje gehad, maar telkens ging dat door omstandigheden niet door. Misschien was je daar ook wel blij mee, want vreemden waren een regelrechte ramp voor je, en hoe ik je precies moest laten wennen aan vreemde mensen in een vreemde omgeving had ik ook nog niet helemaal uitgestippeld. Desondanks verbaasde je me keer op keer, zoals bijvoorbeeld toen wij allemaal gingen verhuizen. Ik verwachtte dat je je maanden onder het bed zou gaan verstoppen, maar na een weekje kwam je er al voorzichtig onder vandaan en verdween je naar zolder. Uiteindelijk won ook nu weer de nieuwsgierigheid het van de angst, en zo verscheen je op een avond in de woonkamer en gaf je een flinke mep tegen de speelrail, alsof je wilde zeggen: kijk dan, hier ben ik!
En toen werd je ziek. Ik moest je pilletjes geven, ik moest je helpen eten, en ik moest regelmatig je temperatuur meten, die maar torenhoog bleef. De onderzoeken wezen uit dat je heel erg ziek was, maar je hebt ons versteld doen staan en je knapte op en we kregen allemaal weer hoop. Totdat het tij definitief keerde. Welkom kleintje, al is het maar voor even, je bent voor altijd mijn lieve kleine Myra.
Judith