Nessy en Nikos

Dag lieve Nessy,
Dag mooie meid van me. Het heeft lang geduurd, maar eindelijk heb ook jij, samen met de broertje Nikos, een eigen gouden mandje gevonden. Negen maanden zijn jullie bij ons geweest, wat is die tijd eigenlijk omgevlogen. Je kwam hier begin juni, samen met Nikos geplukt uit een zwerfkattengroep, en vooral jij was zo doodsbenauwd en schuw, zo'n klein angstig hoopje katje van vier weken oud en o, wat vond jij mensen toch verschrikkelijk eng. De eerste dag kon ik je nergens meer vinden, je was compleet verdwenen, al wist ik dat je de kattenkamer niet uit had gekund. Eindelijk vond ik je terug, je was achter een kast loodrecht tegen de muur opgeklommen. Hoe je dat had gekund, is me nog steeds een raadsel. Heel langzaam wonnen we je vertrouwen, beetje voor beetje, stapje voor stapje kwam je dichterbij. Want je broertje durfde het ook, en met hem gebeurde niets, dus moest je het voorzichtig ook maar eens proberen. En toen je onze eigen Bebíca zag, kwam je echt wat losser, want waar hij ging, wilde jij ook heen.
Al kwam je later ook gewoon 's avonds op schoot liggen om te knuffelen, het moest wel vanuit jezelf komen, want je liet je niet zondermeer oppakken. Speels en ondeugend was je wel. Vooral dat laatste, want uiteindelijk hebben we de helft van de planten maar uit de huiskamer weggehaald. Je sloopte ze allemaal. Gelukkig mocht je buiten in de ren wel je gang gaan, en dat vond je dan ook heel erg leuk. Zelfs de sneeuw in de winter vond jij best interessant.
Van dat angstige hoopje kat werd je een heel mooie slanke poes, met je witte sokjes en befje en vooral je opvallend grote en mooie witte snorharen. Samen met Nikos waren jullie hier een leuk stelletje, hij zo stoer, jij zo sierlijk. Jullie hoorden hier eigenlijk al helemaal thuis, al lag je de laatste tijd ís avonds wel liever bij een van de mannen op schoot dan bij mij. Die konden je ook roepen, naar mij luisterde je helemaal niet meer.
En na al die maanden ging dan eindelijk de telefoon. Jullie werden daarna geadopteerd, door Lindsay en Nico en hun kinderen, waar ook nog een klein zwart vriendje woont, die Seven heet en wat schuw is. Maar daar kunnen jullie hem wel over zijn angsten heen helpen.
En jijzelf, O je hebt het helemaal gevonden, want zo moeilijk als je broertje de verhuizing vond, zo makkelijk was jij. Twee uurtjes na je vertrek stond er al een foto op Facebook van jou, heerlijk op schoot bij Lindsay, alsof het altijd zo geweest was. En zo is het goed.
Lieve kleine eigenzinnige meid, we wensen je samen met je broertje en je nieuwe baasjes een heel gelukkig leventje toe.

Veel liefs van je opvangmama Ilse en opvangpapa Martin, van Guido, en natuurlijk ook van Tommie, Sunny, Azrael, en jullie maatje Bebíca.