Nille

In de buurt van Lier (Antwerpen) stond een afgebrand huis. De meldster voert daar zwerfkatten, en hoorde gepiep in het bouwvallige huis. Normaal ging ze het huis niet in omdat het op instorten stond, maar het gepiep dreef haar naar binnen. Daar vond ze drie piepkleine pas geboren poesjes op de halfverbrande sofa, muren vol schimmel, het was er muf, smerig en vochtig.

Ze legde in de vluchtigheid wat schone handdoeken om de kittens heen en besefte dat er een mamma aanwezig moest zijn. De kittens sliepen en waren tevree, maar zij konden daar onmogelijk blijven. Mamma werd gevangen met een vangkooi en moeder en kinderen zijn bij ons in opvang gekomen.

De kittens zijn heel snel uitgevlogen naar hun nieuwe baasjes. Alleen moedertje Nille is nog heel lang bij ons in opvang geweest.
 

Lieve Nille, toen wij jou kregen was je al meer dan een jaar in opvang. Je bent eigenlijk een ideale kat, je bent keurig zindelijk, lust alles, maakt niets kapot en kan ook nog goed samen met andere katten. Alleen jammer dat we je haast niet te zien hebben gekregen, want o, wat was je schuw! Overdag verstopte je je en als we dan bij je kwamen zitten om tegen je te praten spuugde, blies en bromde je. Als iedereen dan naar bed was durfde je wel tevoorschijn te komen, om te eten, op de bak te gaan en te lounchen op het kleed. Want in een huis wonen vond je wel heel fijn, je vond het alleen jammer dat er ook mensen in wonen. We weten niet wat je allemaal hebt meegemaakt toen je nog zwierf, maar je vertrouwen in de mensheid was je helemaal kwijt. We wisten dat je wel aan sommige mensen zou kunnen wennen, maar dat dat nog heel lang zou kunnen duren. We noemden je de goudvis, daar moet je ook echt aan denken om die te voeren en zo was het bij jou ook, zo stilletjes hield je je als wij er waren.

Eigenlijk hadden we al besloten dat als er helemaal niemand zou komen die het met jou aan zou durven, je bij ons zou mogen blijven, maar wonderen bestaan wel! Er zijn twee mensen gekomen die juist een kat zochten die eigenlijk onplaatsbaar was, die het niet erg vinden als ze jou misschien wel een jaar niet zien (maar natuurlijk wel stiekem hopen dat ze je toch eerder zullen zien). Vandaag ben je verhuisd, we hebben je nog een keer verschrikkelijk moeten plagen om je in de vangkooi te krijgen (waar jij helaas niet uit jezelf in ging, zo dom ben je niet) en dat vond je helemaal niet leuk. Lieve Nille, dit is de laatste keer geweest dat je hebt moeten verhuizen, in het huis waar je nu woont mag je voor altijd blijven, samen met je nieuwe kattenvriendjes Kloontje en Scotch. We hopen dat je heel gelukkig zult worden en dat je je mensen ook leert te vertrouwen.