Oasis 120 en Keane 120

Lieve Oasis,
Drie maanden geleden kwam je samen met je broertje en zusjes bij me wonen. Jij was de rustigste van het stel. Je bekeek alles vanuit je camouflagemandje in de bench. Wat was dat toch schattig, dat koddige kopje met dat beige neusje over het randje van de mand. Zodra ik jullie kamer binnen kwam liepen jullie me al tegenmoet. De rest wachtte op eten, en vloog op de bakjes af. Jij wilde enkel aangehaald worden en als dan al het eten al op was, dan was het maar zo. Jij had tenminste je portie aandacht gekregen. En je wist natuurlijk dat jouw bakje
dan weer netjes aangevuld zou worden.
Je grote zus Keane is je grote voorbeeld. Zij was jou altijd een klein stapje voor. Letterlijk en figuurlijk. Vertrouwde zij me, dan vertrouwde jij me twee dagen later. Zat zij op de onderste trede van de trap te wachten op mijn thuiskomst, dan zat jij drie tredes hoger. Drie maanden lang heb ik van je mogen genieten. Het overwinnen van je angst voor mensen was onze doelstelling en die hebben we samen bereikt. Dat je ook nog aanhankelijk bent geworden en geniet van alle liefkozingen die je krijgt laat m'n wens uitkomen. Je oppakken en tegen me aanhouden, je knuffelen, jouw zachte gespin in mn oor, het zijn een paar voorbeelden van de dingetjes die ik zo ontzettend zal gaan missen. Maar de gedachte dat jij en je zusje Keane vanaf nu voor altijd samen zijn, bij een fantastisch nieuw baasje houdt me op de been.
Lieve kleine Oasis, het ga je goed, je hebt het verdiend. Ik zal je missen!
Liefs Romy