Olivier

Lieve Olivier,

Toen jij bij ons kwam was je een klein hongerig poesje dat keihard miauwde om eten. Gelukkig maar, want als jij stilletjes was blijven liggen dan waren jij en je twee zusjes nooit gevonden en waren jullie de hongerdood gestorven. Jullie moeder was weggegaan en niet meer teruggekomen (ze zal wel een ongeluk hebben gehad) en toen bleven haar vier kindertjes helemaal alleen achter. Eén broertje of zusje was al gestorven, jullie lagen bij het lijkje dat al aan het ontbinden was. Behoorlijk gruwelijk dus allemaal, gelukkig had jij zo’n honger dat je luid piepend op onderzoek bent uitgegaan en zijn jullie gevonden.

Toen je bij ons kwam was je erg hongerig, je kon nog niet zelf eten en niet zelf op de bak, je niesde en je oogjes waren lelijk ontstoken (er kwam zoveel troep uit dat één van je oogjes zelfs helemaal niet meer open kon). We hebben je flesjes melk, eten en medicijnen gegeven en je buikje gemasseerd en toen ging het heel snel beter en kon je gaan verhuizen naar je eigen huisje.

Je heet nu Tommy en dat past wel bij jou, want je bent een echt knuffelbeertje. Knuffelen vind je heel erg fijn, zo fijn dat je het liefste helemaal in ons kroop. Alle mensen vind je leuk, alleen maar meer mensen om je te aaien en te knuffelen. Je knuffelt zo graag dat de mensen die voor jouw zusje kwamen kijken ook helemaal verliefd op jou zijn geworden en hebben besloten om jou ook erbij te nemen.

Nu woon je samen met je zusje in een huis met een hond en nog twee andere poezen. De hond vonden jullie nog een beetje spannend (en zij jullie ook), maar dat zal vast snel wennen.