Olivier 109 en Giselle 109

Lieve Olivier en Giselle,
Toen jullie moeder, om wat voor reden dan ook, niet meer voor jullie wilde zorgen,
werd er aan de bel getrokken door een lieve mevrouw.
Nog maar 3 weekjes oud waren jullie. Nog veel te klein en wat ziekjes bovendien.
Jullie kwamen bij mij in de opvang en jullie kregen alle liefde, zorg en voeding die jullie nodig hadden. En die voeding ging er wel in! Steeds weer een strijd om wie als eerste van het flesje mocht lurken.
Oliviertje, jij wist wel hoe je dat aan moest pakken, he? Je werd gewoon driftig, pakte mijn vingers wanneer je de kans zag en beet zo hard je kon. Gelijk flink hard bijten, dat was je tactiek. Mijn klein, gefrustreerd mannetje. Maar je karakter begon langzaam zachte vormen aan te nemen. Ik zag je veranderen in een gezellig katertje. In plaats van je frustratie te uiten, kwam je steeds vaker bij me om lekker te knuffelen. Je leerde hoe leuk het was om te spelen en lekker te rennen met je mollige lijfje. Je kreeg humor en ik weet zeker: dat leerde je van je zus.
Want Giselle, jij had al veel eerder door hoeveel lol je kunt hebben met spelen, he? Ik heb heel wat gelachen met jou, Giselleke. Met je zijwaartse sprongetjes, je uitdagende hoge ruggetje en je gekke geluidjes. Ik merkte al gauw dat je verschrikkelijk slim was. De kattenbak behoefde geen uitleg
en met etenstijd was jij "poesje de voorste". Een klein wijsneusje met o zoveel liefde in je. Want wij hebben wat afgeknuffeld, he meisje? Dan kroop je liefdevol tegen me aan en gaf je helemaal over. Heerlijk....
Jullie zijn opgegroeid tot 2 lieve, gezonde en bovendien zeer knappe kittens.
Het was tijd om afscheid te nemen, want 2 lieve mensen wachtten op jullie thuiskomst. Jullie nieuwe thuis ligt in Eksel (B), waar jullie voor altijd lekker saampjes mogen blijven. Wat gaan jullie het fijn krijgen! Zorg goed voor elkaar, lieverdjes. Ik hoop gauw wat van jullie te horen en weet dat ik jullie voor altijd in mijn hartje heb gesloten....
Een hele dikke kus van jullie opvangmama Els.