Owen

Deze dove kater zat bij mensen in de tuin en kon daar niet blijven.

Euuhhh, dag mensen,

Mama zegt dat ik even wat over mezelf moet vertellen. Vind ik best wel spannend, ik ben nogal timide….

Ik zal een poging wagen om mijn verhaal te delen met jullie.

Ik liep bij mensen in de tuin, eigenlijk hadden ze me liever niet in hun tuin, maar ik wist niet goed waar naar toe. Een lieve dame had me gespot en bracht me lekkers te eten. Ik voelde me ook niet lekker en ik hoor niet goed. Die dame kon me zelf geen onderdak bieden en heeft dan naar Zwerfkat in Nood gebeld. Er werd een rare kooi geplaatst met lekker eten. Ik was me van geen kwaad bewust en volgde mijn hongerige maagje. Ineens klap en het deurtje sloot achter me dicht. Was dat schrikken zeg. Ik werd mee genomen en dan kwam een dame me halen, dat bleek later mijn opvangmama.

Ten huize opvang mocht ik over lopen in een ruimer verblijf. Een bench moemen ze dat. Even moest de bench dicht blijven, tot ik een beetje bekomen was van het avontuur. Mijn opvangmama liet me kennis maken met haar kriebelende handen. Ik moest even nadenken of ik het wel leuk vond. Lang had ik echter niet nodig, ik vond dat gekriebel eigenlijk wel fijn, maar ook spannend tegelijk. Ik ging steeds meer van die handen houden, werd ook steeds gekker als die handen kriebelden. Poep in de lucht, pootjes kneden en maar spinnen.

Na de gewenningsperiode ging de bench open en werd ik uitgenodigd om de wereld buiten de bench te verkennen. Ja nou, mooi niet hoor! Ik vind het veilig in mijn verblijf. Ik heb hier mijn speeltjes, krijg op tijd mijn natje en droogje, mijn toilet staat in bereik en die kriebelende handen komen dikwijls op bezoek. Mama was het niet eens met mijn mening, ze haalde me toch af en toe uit mijn veilige ruimte. Dan kreeg ik een extra knuffelbeurt, het knuffelen was wel fijn en kammen ook, maar toch maar liever in mijn vertrouwd huisje hoor.

Al moet ik toch wel zeggen dat ik vorige week mama verrast heb. Ik had al een paar keer nieuwsgierig om het hoekje geloerd. Mama was even uit de kamer en toen ze terug kwam kon ze haar ogen niet geloven. De bench was leeg…. Ik was zo flink dat ik op de kast naast de bench durfde zitten. Sindsdien kom ik er nog wel eens meer uit, wel nog maar even. Ik durf nu al tot het einde van de kast lopen, de grond is nog een stapje te ver.

Ik heb wel het oude speelmandje voor de kast ontdekt, daar kan ik mijn gekke kuren op botvieren. En als ik de kolder in de kop krijg zie je mijn bench heen en weer gaan, mijn speelgoed ziet dan alle hoeken van mijn verblijf.

Ik ben wel een vrolijke jongen geworden, ik doe  mama dikwijls lachen. Ik kan ook heel leuk keuvelen zeggen ze hier, tja ik maak inderdaad wel graag een praatje.

Er is hier ook nog een kleine meid in opvang, die is leuk joh! Ze brengt me stiekem een bezoekje in mijn bench en dan spelen we samen. Eigenlijk ben ik door haar zo nieuwsgierig geworden wat er buiten mijn huisje te zien is.

Oh ja mag ik niet vergeten te vermelden, ik ben een echte smulpaap, ik ben helemaal verknocht aan sheba.

Ik ben nog niet zo ver dat ik kan verhuizen, maar wil al wel graag bezoek ontvangen. Ik zou het ook fijn vinden als jouw handen komen kriebelen in mijn hutje. Wie weet klikt het wel tussen ons en wil je me reserveren. Als ik dan zo ver ben dat ik de stap in het onbekende durf zetten kan ik bij jou mijn veilig plekje kiezen.

Kopje van Owen x