Pim

Liefste Pimmie,
Ik vergeet nooit de dag dat je hier bij mij in huis terecht kwam, mijn allereerste opvangkatje...
Je was de enige van je broertjes en zusjes die we hebben kunnen redden van het harde zwerfkattenleven, de eerste kitten die ik met eigen handen gevangen heb. En ik zou het geweten hebben, bijten en krabben dat je kon! En toch, je kopje, ik wist gewoon dat er een lieveke ergens diep binnenin je zat. Om je wat meer op je gemak te stellen waren Teun en Loesje bij ons komen wonen. Dat hielp je wel al een beetje maar het heeft toch lang geduurd eer je los kwam.
Meer dan vier maanden heb ik je bij mij gehouden. Je was me wat, vanalles, maar zeker geen knuffelkat!
Blazen en bijten en je verstoppen... Ik kon je zelfs niet verzorgen toen je zo ziek was. Gelukkig heb je zo\'n sterk karakter en lichaam dat je voor jezelf kon zorgen. Elke week kwam er wel een beetje verbetering in. Zo\'n grote aanpassing vergt ook veel moed en tijd. Je huppelde vrolijk door huis tussen de andere diertjes, maar durfde nooit bij mij te komen. Jouw laatste weken hier was dat wel heel erg veranderd. Soms kroop je \'s nachts stiekem tegen me aan en genoot met volle teugen van de warmte en affectie. Je wou wel knuffels, maar je kon niet. Nog niet...
Op een moment twijfelde ik je hier in huis te houden, ik werd echt gehecht aan jou. Maar toen kwam de dag dat er lieve mensen wel geïnteresseerd waren in zo’n karaktervolle wildebras als jij. Ik was heel blij voor jou, maar toch ook wel verdrietig dat je er binnenkort niet meer zou zijn...
En ja hoor, nu maak jij deel uit van hun familie, en ze zijn ook heel erg blij met je. Je laat je al aaien, knuffelen en je voelt je op je gemak. Ik vind het super voor je Pim! En weet dat het voor mij een grote troost is te weten dat er nu andere mensen zijn die heel veel van je houden en alleen maar het beste voor je willen. Ik mis je flinke jongen!