Poema 23

Lieve Mupjes,
De tijd met jullie is werkelijk omgevlogen. Al die weken dat jullie bij mij waren lijken in een zucht voorbij te zijn gegaan. Het was werkelijk een groot feest om voor jullie te mogen zorgen. Een feest dat heel veel blije en mooie momenten kende, maar helaas ook zijn zorgen en verdriet. Het was een feest om jullie te zien groeien, elke dag werden jullie weer sterker en ondeugender. Het begon allemaal zo voorzichtig, jullie waren nog maar zo klein. Wankel op jullie voetjes en twee onzekere, bange oogjes. Ook ik was op mijn beurt onzeker. Deed ik het allemaal wel goed? Gelukkig gingen jullie vooruit en werden steeds groter. Jullie konden zelfs al heel snel alleen eten. We kregen allemaal vertrouwen.
Helaas liep het voor eentje van jullie niet goed af. Dikkie Dik. Zijn naam zegt het al, de dikste en grootste van het stel. Hij leek de sterktse...tot dat ene moment. Het ging niet meer, hij vocht, maar zijn hartje gaf het op. Heel verdrietig allemaal!
Gelukkig is met jullie twee alles, tot mijn grote vreugde, goed gekomen. Na het overlijden van jullie broertje, waren jullie ook de voornaamste troost en afleiding voor mij. Jullie leventje ging verder, en zo ook het mijne. Nu, zoveel weken verder, is mijn taak volbracht. Jullie zijn groot en sterk genoeg om bij mij weg te gaan. Nu staan jullie dapper en wel in de wereld en daar ben ik enorm trots op.
Opvangmama Silvana