Potter

Hallo lieve kattenvriendjes,

Ik ben Potter — de enige man tussen de drie dames. Ja, u leest het goed. Eén kerel, drie vrouwen, en ik ben degene die het rustigst is. Denk daar maar even over na.

Die kakelende kippen wilden altijd wat van mij. Toen ik nog heel klein was, hingen ze de hele dag aan me. Man, wat zijn vrouwen soms lastig. Grapje hoor. Dames, als jullie dit lezen: ik meen er niets van. Jullie zijn mijn alles. Nou ja, na mijn muisjes. En de bal. En eten. Maar daarna zijn jullie écht mijn alles.

Ik groei hier op met honden en andere katten, dus ik ben van alle markten thuis. Inmiddels ben ik zelfs een beetje hond: ik blaf niet, maar als er iemand thuiskomt sta ik wel verdacht enthousiast bij de deur. Alles en iedereen is welkom, als ik maar een vriendje of vriendinnetje heb om mee te spelen. Ik ben namelijk super sociaal. Sommige mensen zeggen té sociaal. Die mensen zaten vast op de bank waar ik net op wilde liggen.

Knuffelen? Heel graag. Maar niet als ik speel, natuurlijk. Dan is het me time. Dan ren ik achter ballen en muisjes aan alsof mijn leven ervan afhangt, en raak ik in een complete tunnelvisie waar ik alles omver loop, inclusief mijn eigen kom. Als ik dan uiteindelijk hijgend en compleet gesloopt op de vloer lig, dan kom ik wel lekker knuffelen. Dan ben ik van jou. Even. Tot het volgende muisje.

Volgens mij heb ik zo wel genoeg over mezelf verteld. Ik ga weer even naar die drie zusjes van me — ze roepen me. Altijd roepen ze me. Ik heb hier echt een leven, hoor.

Tot snel, knuffel van Potter