Rafke en Mende

Deze kittens zwierven met hun mama rond bij een rusthuis in Stokkem. Daar waren ze niet welkom. De katten zijn verdeeld onder enkele VZW\'s in het Limburgse.

Hallo, ik ben Rafke! Een lief katertje met een prachtig getekende, dikke vacht.
Voor mijn zusje en ik hier kwamen, woonden we buiten met mama en de rest van de familie.
We kregen daar af en toe lekkere hapjes, maar mama leerde ons dat mensen enge wezens zijn.
We vermeden dus elk contact en waren bang voor mensen.
Een rustige jeugd hadden we, tot ze ons op een dag kwamen vangen. Daarna ging het allemaal heel snel en voor we het wisten zaten mijn zusje en ik hier. We wisten niet wat ons overkwam, wat waren we bang. De woorden van mama bleven maar door ons hoofdje spoken: \"mensen zijn enge wezens\". Maar nu konden we nergens heen vluchten voor dat mens die hier de hele tijd kwam.
Mijn zusje en ik besloten samen toen maar om veel te blazen en heel boos te kijken. Dan zou ze vast bang voor ons worden en ons laten gaan! Maar het werkte niet, ze bleef maar terugkomen en begon ons zelfs te aaien.
\"Het lef, hoe durft ze!\", zeiden Mende en ik tegen elkaar. Maar ik kon die kriebels niet lang weerstaan en begon heel hard te spinnen.
\"O nee, daar gaat mijn stoere imago!\", dacht ik nog. Ik herpakte me en sloeg haar weg.
Maar ook dat hield ik niet lang vol; het verlangen om liefde te krijgen en te geven was sterker!

Inmiddels heb ik mijn stoere imago maar laten varen, het bracht me weinig goeds.
Als ze de kamer binnen komt, begin ik gelijk met spinnen om te laten zien hoe gelukkig ik ben. Ik geniet van alle knuffels en laat me lekker oppakken om gekriebeld te worden en kopjes en harde \'pootkneetjes\' terug te geven.
Ik heb nog maar 1 wens, en dat is een eigen thuisje te vinden!
Samen met mijn zusje Mende zou mijn geluk helemaal compleet maken; zij en ik hebben veel meegemaakt saampjes en dat schept een enorme band...