Rambo

Lieve Tiggy,

Wat vinden we het heel erg dat je er niet meer bent, maar je hebt je taak op deze wereld glansrijk volbracht Je was een geweldige kater en echte boezemvriend.

Laura heeft jou in 2013 leren kennen via de website van zwerfkat in nood. Ze dacht je op te halen in Limburg net over de grens bij Nijmegen. Maar nee ze moest een stuk verder rijden naar Belgisch Limburg. Zover bekend had je je eerste levensjaar zwervend doorgebracht totdat je aanklopte bij een kantoor. De verre rit was niet voor niets, Laura had het goed gezien en jullie hadden meteen een klik. In het begin ben je altijd wat afwachtend en bang, maar als je je op je gemak voelde was je de meest aanhankelijke kater die je maar kan bedenken. Als je ergens ging zitten of liggen was de kans groot dat je binnen no-time Tiggy op je schoot, rug, hoofd, nek of waar dan ook had zitten (soms zelfs zonder dat je er bewust van was). Je was dan ook een grote steun in moeilijke tijden en je was er ALTIJD en zonder voorwaarde, zelfs als je per ongeluk werd geschopt omdat je weer eens in de weg liep, was het binnen de kortst mogelijke tijd weer bijgelegd.

Ook komt met het wegvallen van jou een einde aan het illustere drietal van jou, Mausi en Buffy. Ondanks dat jullie erg verschillend zijn hebben jullie altijd goed met elkaar kunnen opschieten. Sinds enige tijd heb je een persoonlijke snackbox, en Laura heeft flink moeite moeten doen om te voorkomen dat je je eten met de andere deelde, ook in dat opzicht was je erg sociaal en we weten dan ook zeker dat Mausi en Buffy jou ook erg zullen gaan missen.

Ongeveer twee en een half jaar geleden werd bekend dat je nierziekte had, als doorzetter die je bent heb je deze ziekte al die tijd goed gedragen, en was er desondanks altijd voor ons. Je kende onze dagelijkse routine, naar de badkamer, keuken, bank, bed, trap op, trap af, je liep vrijwel altijd mee en zelfs als je thuis aankwam stond je altijd al op ons te wachten om ons te begroeten. Je had een ongelooflijk hoge tolerantie grens, en bleef altijd even vriendelijk en relaxt. Behalve bij de deurbel dan schoot je zo ver mogelijk onder het bed, en was je onvindbaar voor langere tijd.

Maar het zwerversbloed stroomt waar het niet gaan kan en vorig jaar heb je ondanks je ziekte een paar dagen het huis ontvlucht om de buurt te verkennen. Wat waren we ongerust, maar Laura zag je voorbij flitsen, en dezelfde avond melde je je weer en moest je een paar dagen bijkomen van je avontuurtje.

Over de tijd eiste de ziekte zijn tol, en ondanks dat je verzot was op water, heeft de dierenarts vorige week aangegeven dat je sterk gedehydrateerd was en je eigenlijk aan het infuus zou moeten zonder garantie op verbetering. Wij merkte ook verandering in gedrag en zagen de energie langzaam minder worden. Laura heeft altijd perfect voor je gezorgd, jaarlijkse controles, door het land voor extra onderzoek naar mogelijke hartproblemen, aangepaste diëten en ook nu heeft ze de moeilijke beslissing genomen om jouw af te staan en je je rust te gunnen en je een verdere lijdensweg te besparen. Hiervoor hoefde je niet naar de Dierarts, want dit veroorzaakte bij jou altijd een ongelooflijke stress. De laatste week was onvergetelijk en op momenten toonde je nog je energie en aanhankelijkheid die jou zo bijzonder maakte, maar toch is het einde dan daar.

We gaan je nooit vergeten en hoop dat je nu op een mooie plek bent, misschien wel rond één groot Belgisch ven met veel water en struiken waar je je tussen kan verschuilen.

Dikke knuffel en kus, Rutger en Laura