Remi

Remi Dag jongen Lieve Remi, je bent niet meer. Je bent nu eindelijk het engeltje wat je stiekem altijd al was. Het ging eigenlijk redelijk oke met jou. De twinkel in je ogen, je kleine huppeltje, jouw ingetogen persoonlijkheid. Je bent best vaak op Facebook geweest, we lieten altijd merken hoe dapper je was, want als klein mannetje had je zoveel grote problemen. Spoedritjes naar de dierenarts, de kans op overleven klein... Maar daar zat je weer, rechtop. Met je mooie snoetje. Ik hield met heel mijn hart van jou. Je was mijn dappere kleine vriend. Maar nu ben ik ontroostbaar. Ik vond je gisterochtend levenloos onder de dekens. Je lag nooit onder de dekens, je zat fier rechtop met heldere kraaloogjes. Ik was je kwijt en zocht het huis af. Zou je stiekem al aan de wandel zijn? Ik werd al blij bij de gedachte dat je verdere stapjes had gezet. Waar ben je dan lieverdje. De lege bench lokte mij. Ik kreeg ineens een naar gevoel over me heen. Ik tilde de deken op en daar lag je, je was gestorven. Zomaar, ineens. Mijn hart schreeuwde het uit. Overmand door verdriet, tranen die kronkelige rivieren werden. Mijn Remi. Lieve kleine engel. Deze wereld was niet voor jou, jij had allang een andere wereld op het oog. Je was een engel op aarde, maar nu moest je terug. Je hebt je vleugeltjes aangedaan en bent stiekem vertrokken. Op naar jouw wereld. Een plek waar liefde en warmte overheerst en tranen worden gedroogd. Het zal daar vast heel mooi zijn. Dat moet wel, met zo'n lieflijk onschuldig mannetje. Dag jongen, dag lieve kleine engel. Hou van jou. x Jouw opvangmama

Remi Lieve lieve Remi, Waar moet ik beginnen. 2 weken geleden kreeg ik de vraag of Aurora al bevallen was. Er was een kittentje gevonden met placenta aan en zou perfect bij haar passen, maar helaas.. nog geen baby's te zien bij Aurora. Donderdagavond was het dan eindelijk van dat. Rori beviel van prachtige kittens en jij mocht er de dag erna bij. Mama nam je op, samen met Emile en jullie mochten mee 'aan tafel schuiven'. Ze zorgde voor jou, waste je en hield je warm, maar er was iets. Je vond de borst van mama niet lekker, het flesje nam je beter en zo suggelde ik tussen mijn werk door om jou je fles te kunnen bieden. Tot in het weekend. Je wou plots niet meer, we besefte dat je buikje overstuur was en na wat buikpijnpilletjes vond je de borst van mama plots toch heerlijk! Yes, we waren vertrokken!  Voor enkele dagen dan toch. Je begon te niezen en al snel raakte je neusje volledig verstopt. Je hebt alles gekregen wat we konden: medicatie, couveuse, aerosol, sonde, etc. Maar het mocht niet zijn. Je vocht als een leeuw lieverd. Ik sprak je moed in, dag en nacht, maar het mocht niet zijn. De verdomde natuur heeft beslist dat je moest gaan. En nu, lieve schat, zit je in de poezenhemel waar helemaal geen snottenbellen en buikpijn zijn. Het ga je goed snuitje. Ik zal je missen, maar beloof even hard voor de volgende kittens te vechten zoals jij voor je eigen leventje hebt gevochten. Dikke kus, Je opvangmamie