Samuel

Dag lieve Sam, mijn mooie Sammetje, mijn pechvogeltje. Wel 13 maanden woonde je bij mij. Tig mensen die je wel wilden adopteren, maar evenzoveel die vroeger of later afhaakten. En waarom? Dat is me nog steeds een raadsel. Je kwam bij me als een vrolijke peuter, duidelijk niet gewend aan andere dieren maar o-zo’n grote knuffel naar mensen. Je wilde op mijn schoot, op mijn schouder, in mijn haren, op mijn keel, knuffelen, spelen, knuffelen, kroelen, knuffelen. Af en toe ging het er een beetje hardhandig aan toe (je besefte af en toe niet hoe scherp je nageltjes waren), maar ach, wat deerde het.

Je groeide op en niets kon jouw vrolijke, knuffelige karakter teniet doen. Je had altijd wat te vertellen, kletste me de oren van het hoofd. En als je daarmee klaar was, dan moest je apporteren. Ik heb nog nooit een kat gezien die zo goed was in apporteren als jij. Je kon het uuuuuuren volhouden, meerdere keren per dag. Zelfs visite kon er niet onderuit, jij moest apporteren en iedereen moest meedoen. Weggooien, spelen, terugbrengen, en verlangend kijken naar de volgende worp.

Binnen de kortste keren had je je kattenvriendjes echt nodig om samen mee te spelen. Je vriendje Max en de kleintjes Josje en Jelle vertrokken allemaal, maar jij bleef achter. Je maakte kennis met drie andere mini’s, maar Meli en Maartje verhuisden ook al snel. Met Myra kreeg jij een heel bijzondere band. Zij zo angstig en jij zo sociaal, water en vuur, maar jullie vulden elkaar prachtig aan. Zonder jou was ze nooit haar huisje uit gekomen, maar gekke Sam kreeg het voor elkaar dat ze haar angsten een voor een opzij zette en eens kwam kijken naar waar jij zo’n lol mee had.

Maar toen werd je vriendinnetje ziek, zo ziek dat ze helaas niet meer bij jou kon blijven. En toen was je weer alleen. Gelukkig kwam daar dan eindelijk het verlossende woord, er was iemand voor je gevallen die jou helemaal zag zitten en helemaal verzot op je was geworden. De kijkafspraak was snel gemaakt, en je liet je van je “beste” kant zien. Françoise was daar echter totaal niet van onder de indruk, dus mocht je gaan verhuizen.

Je hebt nu een kattenvriendin (of nou ja, jullie moeten elkaar nog even wat beter leren kennen, maar dat komt vast goed!) en een lief hondje met wie je het al goed kunt vinden. Je hebt een diamanten mandje gevonden, helemaal perfect voor jou. Mama is altijd thuis, apporteren kun je nog steeds, er stond zelfs een supermooie krabpaal met hangmandje en huisje op je te wachten toen ik je kwam brengen. Je bent met je kontje in de boter gevallen. Natuurlijk kost het tijd om te wennen, nadat je 13 maanden niet beter wist of je woonde bij mij. Maar langzamerhand lukt dat, en ik weet zeker dat je echt je perfecte plekje gevonden hebt.

Geniet maar lekker, kleine Sammie, je hebt het dubbel en dwars verdiend. Ga daar maar lekker door met je gekke fratsen, maar spaar hun handen alsjeblieft een beetje. Dikke knuffel voor jou, lieve Sam, voor altijd in mijn hart!
Judith