Sander en Mirre
Over Sander en Mirre
Lieve Sander en Mirre, vandaag is jullie verhuisdag dan toch gekomen. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, maar eens moest het er toch van komen. Wat hebben wij samen veel meegemaakt! Er hebben zoveel tranen gevloeid om jullie – tranen van geluk, maar ook heel veel tranen van verdriet. Jullie bijzondere karaktertjes hebben ervoor gezorgd dat we samen een wel heel bijzondere tijd hebben gehad sinds jullie eind oktober in mijn leven kwamen.
In de tweede helft van augustus werden jullie geboren in de buurt van de plaats waar een van onze vrijwilligers een groep zwervertjes te eten geeft. Jullie mama beschermde jullie zo goed, dat jullie pas ontdekt werden toen jullie al acht weken oud waren. Tot die tijd hadden jullie waarschijnlijk nog nooit mensen gezien, en áls je ze al had gezien dan was dat waarschijnlijk op een negatieve manier. Geen goede start dus… Jullie werden “gelukkig” al vrij snel gevangen en toen begon het avontuur pas echt.
Jullie kwamen bij mij en aan mij was de schone taak jullie te socialiseren. Op het moment dat ik ja zei tegen die opdracht, had ik nog geen idee wat me te wachten stond. De eerste tekenen waren positief. Jullie lieten je vanuit de bench eigenlijk gemakkelijk oppakken en waren al vrij snel aan het wennen aan menselijke aanwezigheid. Maar toen sloeg het noodlot toe…
Sander, heel plotseling werd jij heel erg ziek. Je kreeg diarree en wilde niet meer eten en drinken. Je had een ernstig virus opgelopen en zat voortdurend op het randje van uitdroging. Ik wist je aardig stabiel te houden met het toedienen van vocht, dwangvoeding en diverse pilletjes tegen misselijkheid, maar elke dag als ik thuiskwam was ik bang je niet meer levend te vinden. We moesten samen voor jouw leventje vechten. Hoewel je het verschrikkelijk vond al die pilletjes en poedertjes, toch moest ik je ermee pesten om je een kans te geven op overleven.
Uiteindelijk heb je het gered, maar helaas was daardoor je vertrouwen in de mens, dat je pas net aan het opbouwen was, helemaal verdwenen. Als ik maar naar je keek was je al achter de kast verdwenen. Ik hoorde alleen wat gggggg en k-k-k-k-k, en meer zag of hoorde ik niet van je. Dagen, weken, maanden heeft het me gekost om langzaam je vertrouwen weer een klein beetje te winnen. Vele malen heb ik gewanhoopt en gedacht dat je nooit zover zouden komen.
Maar toen, zomaar ineens, was daar plotseling de omslag. Dat katertjes hun “wilde haren” verliezen bij de operatie was voor jou nog eens extra waar. Van de een op de andere dag kwam je bij me voor knuffeltjes, kwam je op schoot zitten en durfde je met me te spelen. Vanaf dat moment konden we gaan uitbouwen en werd ons contact steeds uitgebreider. Al bleef ik nog heel groot en eng als ik stond, zittend of liggend was ik de liefste persoon ter wereld (en zeker als daar weer een lekker smikkeltje was)!
En toen kwam de dag dat jouw nieuwe baasje naar je kwam kijken; een heel lief meisje dat het niet erg vond dat je de “grotemensenwereld” nog een beetje eng vond. Je hebt nog veel te leren. Waarschijnlijk zul je tot op zekere hoogte altijd wel een bang ventje blijven. Maar gelukkig vindt jouw nieuwe baasje dat helemaal niet erg en wil ze je alle tijd geven om aan je nieuwe leven te wennen. Ze weet dat ze geduld met jullie moet hebben, maar ik weet zeker dat jullie uiteindelijk haar de liefde terug kunnen geven die ze jullie geeft. Lieve jongen, probeer haar te accepteren en van haar liefde te genieten. Geniet van de aandacht die je krijgt (dat kun je)!
Het afscheid valt me zwaar. Je moest weer hevig blazen toen je in het reismandje moest. Sorry jongen, maar het is beter zo. Ik weet zeker dat Yvonne je een goed huisje kan geven. Zij is immers heel veel thuis waardoor je veel gemakkelijker zult wennen aan mensen. Het zal even moeilijk zijn voor je om je “mama” tante Flootje te moeten missen, maar ook daar zul je je doorheen slaan.
Lieve Sander, zul je lief zijn voor je zusje Mirre en samen contact zoeken met je nieuwe baasje? Zul je haar vertrouwen? Ik weet zeker dat het goed gaat komen, even volhouden jongen en over een poosje weet je al niet beter. Dag lieve kleine mooie ventje, dag lief (b)engeltje. Florence laat een traan om jou, haar kleine beschermelingetje. Tanne en Feniks missen hun speelkameraadje. En ik… ik probeer mijn tranen weg te slikken. Ik mis je en zal je nooit vergeten. Jouw gekke capriolen, jouw stoere maar o zo lieve en tevreden blik van de laatste tijd… Kusje op je hoofdje, en ik zeg tot gauw, ik kom jullie snel bezoeken!
Judith.
In de tweede helft van augustus werden jullie geboren in de buurt van de plaats waar een van onze vrijwilligers een groep zwervertjes te eten geeft. Jullie mama beschermde jullie zo goed, dat jullie pas ontdekt werden toen jullie al acht weken oud waren. Tot die tijd hadden jullie waarschijnlijk nog nooit mensen gezien, en áls je ze al had gezien dan was dat waarschijnlijk op een negatieve manier. Geen goede start dus… Jullie werden “gelukkig” al vrij snel gevangen en toen begon het avontuur pas echt.
Jullie kwamen bij mij en aan mij was de schone taak jullie te socialiseren. Op het moment dat ik ja zei tegen die opdracht, had ik nog geen idee wat me te wachten stond. De eerste tekenen waren positief. Jullie lieten je vanuit de bench eigenlijk gemakkelijk oppakken en waren al vrij snel aan het wennen aan menselijke aanwezigheid. Maar toen sloeg het noodlot toe…
Sander, heel plotseling werd jij heel erg ziek. Je kreeg diarree en wilde niet meer eten en drinken. Je had een ernstig virus opgelopen en zat voortdurend op het randje van uitdroging. Ik wist je aardig stabiel te houden met het toedienen van vocht, dwangvoeding en diverse pilletjes tegen misselijkheid, maar elke dag als ik thuiskwam was ik bang je niet meer levend te vinden. We moesten samen voor jouw leventje vechten. Hoewel je het verschrikkelijk vond al die pilletjes en poedertjes, toch moest ik je ermee pesten om je een kans te geven op overleven.
Uiteindelijk heb je het gered, maar helaas was daardoor je vertrouwen in de mens, dat je pas net aan het opbouwen was, helemaal verdwenen. Als ik maar naar je keek was je al achter de kast verdwenen. Ik hoorde alleen wat gggggg en k-k-k-k-k, en meer zag of hoorde ik niet van je. Dagen, weken, maanden heeft het me gekost om langzaam je vertrouwen weer een klein beetje te winnen. Vele malen heb ik gewanhoopt en gedacht dat je nooit zover zouden komen.
Maar toen, zomaar ineens, was daar plotseling de omslag. Dat katertjes hun “wilde haren” verliezen bij de operatie was voor jou nog eens extra waar. Van de een op de andere dag kwam je bij me voor knuffeltjes, kwam je op schoot zitten en durfde je met me te spelen. Vanaf dat moment konden we gaan uitbouwen en werd ons contact steeds uitgebreider. Al bleef ik nog heel groot en eng als ik stond, zittend of liggend was ik de liefste persoon ter wereld (en zeker als daar weer een lekker smikkeltje was)!
En toen kwam de dag dat jouw nieuwe baasje naar je kwam kijken; een heel lief meisje dat het niet erg vond dat je de “grotemensenwereld” nog een beetje eng vond. Je hebt nog veel te leren. Waarschijnlijk zul je tot op zekere hoogte altijd wel een bang ventje blijven. Maar gelukkig vindt jouw nieuwe baasje dat helemaal niet erg en wil ze je alle tijd geven om aan je nieuwe leven te wennen. Ze weet dat ze geduld met jullie moet hebben, maar ik weet zeker dat jullie uiteindelijk haar de liefde terug kunnen geven die ze jullie geeft. Lieve jongen, probeer haar te accepteren en van haar liefde te genieten. Geniet van de aandacht die je krijgt (dat kun je)!
Het afscheid valt me zwaar. Je moest weer hevig blazen toen je in het reismandje moest. Sorry jongen, maar het is beter zo. Ik weet zeker dat Yvonne je een goed huisje kan geven. Zij is immers heel veel thuis waardoor je veel gemakkelijker zult wennen aan mensen. Het zal even moeilijk zijn voor je om je “mama” tante Flootje te moeten missen, maar ook daar zul je je doorheen slaan.
Lieve Sander, zul je lief zijn voor je zusje Mirre en samen contact zoeken met je nieuwe baasje? Zul je haar vertrouwen? Ik weet zeker dat het goed gaat komen, even volhouden jongen en over een poosje weet je al niet beter. Dag lieve kleine mooie ventje, dag lief (b)engeltje. Florence laat een traan om jou, haar kleine beschermelingetje. Tanne en Feniks missen hun speelkameraadje. En ik… ik probeer mijn tranen weg te slikken. Ik mis je en zal je nooit vergeten. Jouw gekke capriolen, jouw stoere maar o zo lieve en tevreden blik van de laatste tijd… Kusje op je hoofdje, en ik zeg tot gauw, ik kom jullie snel bezoeken!
Judith.
Video's
Scroll of dubbelklik om in te zoomen
/
