Sari 109 en Morriz 109

Lieve schatjes van me,
Jullie waren nog zo klein toen jullie bij mij in de opvang kwamen. Morrizje eerst en later kwam kleine Sari. Laat ik beginnen met jou, Morriz-man:
Je was gevonden in een schuur door een lieve mevrouw. Omdat je nog erg klein was (een weekje oud), nam ze contact op met ons en ik werd jouw pleegmama.
Voor je leeftijd was je toen al een flinke jongen. Ik zag het meteen: dat wordt een stoer ventje! Maar je was toen nog wel erg klein en je voelde je alleen. Dat liet je wel horen ook! Je zocht de warmte en liefde die je anders van je familie zou krijgen, maar spijtig genoeg kon ik je niet meer geven dan mijn eigen warmte en liefde. Dat gaf je enige troost en dus bleef ik 's nachts bij je slapen. Als je dan wakker werd, pakte ik je op en knuffelden we lekker. Tot je weer in slaap viel en ik je weer voorzichtig terug in je eigen bedje kon leggen. 2,5 week later trok Sari bij ons in. Je vond het maar vreemd en wilde je aandacht liever niet delen.
Jij was inmiddels een stuk zelfverzekerder geworden, maar Sari....zij wist het allemaal nog niet zo goed. Ze zocht warmte bij je, maar ze had nog vreemde geurtjes en je wist niet wat je met die kruimel aan moest.
Want een kruimeltje was je, hè Sari? Je was 3 weekjes oud ongeveer en duidelijk een stuk kleiner als Morrizje. Je was ook nog niet zo ver in je ontwikkeling als Morriz, het duurde zelfs even voor je je verder ging ontwikkelen. Lange tijd bleef je aanhankelijk en spelen? Daar snapte je echt de bedoeling niet van. Je bleef liever knuffelen met mij, lekker plakken, he meissie! Ik genoot van je lieve zoentjes, maar maakte me na een tijdje toch ook wel een beetje zorgen. Je zou echt wat zelfstandiger moeten worden, je eigen persoontje ontwikkelen. Ik probeerde je te betrekken bij het spel van Morriz, die grote boef.  Maar lang duurde dat nooit, je bleef toch de voorkeur houden aan sabbelen in mijn nek. Tot ik langzaam verandering begon te zien; meer en meer zag je het leuke van spelen in. Je ontpopte je tot een klein boefje, waarbij je oogjes ondeugd uitstraalden. Je deed alle streken van Morriz na, althans...dat probeerde je. Want Morriz bleef een groot (brutaal!) apie, vergeleken bij jou. Onze innige momenten werden minder, maar bleven even intens. Ik heb zo ontzettend genoten van jullie, lieve schatjes.
Ik moest vaak zo lachen om jullie spelletjes, waarbij jullie elkaar pestten, achterna zaten, stoeiden en uitdaagden. En als jullie moe werden, kropen jullie lekker tegen me aan. Als 2 verloren zieltjes kwamen jullie hier. Jullie groeiden samen op en kregen een diepgaande band. Ik kon jullie onmogelijk uit elkaar halen, jullie zieltjes waren 1 geworden. Gelukkig zullen jullie voor altijd bij elkaar blijven, en wel bij een lief stel in Maastricht. Jop en Denise zijn helemaal verliefd op jullie geworden. Ik weet zeker dat jullie een geweldige toekomst tegemoet gaan. Die gedachte doet me goed, ik wil niets liever voor jullie. Met een gerust hart laat ik jullie gaan. Maar stiekem mis ik jullie wel, hoor! Jullie waren diep in mijn hartje gekropen.
Lieve, lieve (b)engeltjes van me, weet dat jullie voor altijd in mijn hartje een plek zullen hebben.
Een hele dikke kus voor jullie beiden, van jullie opvangmama Els.