Sem en Jim

Lieve Sem

jij was de kleinste, trok je snel terug, was erg angstig.
Komt het omdat je niet scherp ziet met een oogje?
Schik je daarom sneller of is het je karakter?
Je blies en gromde, zelfs als ik je iets lekkers gaf.
Maar je at het wel van mijn vinger en heel voorzichtig
kon ik je met 1 vinger aaien, soms met een hand,
soms sprong je weg, maar soms liet je je oppakken.
Dan lag je als een bevend hoopje in mijn armen.
Ik wist niet of je het fijn vond, soms ontspande je even
maar zodra je de kans kreeg, snel weer weg.
Maar spelen met propjes of muisjes vind je geweldig
of bij Bommel liggen die er niets van begreep.
Je broer Jim wel. Die stond dat toe
en zo liggen julle heel vaak bij elkaar.
Ik weet zeker dat als je je veilig gaat voelen
je veel meer durft dan nu.
Geef jezelf die kans, geef Yvonne die kans.
Samen met je broer ga je een nieuw leven tegemoet
maak er iets moois van.
Ik ben van je gaan houden door je kwetsbaarheid
maar ook zie ik hoe je grenzen kunt verleggen.
Dag lieve Sem, het ga je goed.

 Je opvangmamma Tabitha