Sietse

Daar ga je dan mijn kleine muis! Dag kleine Sietse, mietse, wietse. Dag muizemieke.

Wat valt dit zwaar, bijna 2 jaar in opvang. 15 augustus 2013 kwam je gewond binnen. Je kwam samen met je zusjes Nessa en Akke, broertje Cas en mama Ninke binnen.

Je was mishandeld en had ernstige verwondingen opgelopen aan je heupje en pootje, om nog maar te zwijgen wat het psychisch met je deed. Ook al werd je erg knuffelig naar ons toe, je bleef wel erg op je hoede. Vreemden kregen jou niet vrijwillig te zien, dan zocht je een veilig plekje hoog en droog.

Ach mijn kleine flussemus, wat zal je hartje nu tekeer gaan. Even flink zijn muisje, even door de zure appel bijten. Geef je nieuwe personeel de kans om je hartje te veroveren, ze hebben geduld, neem je tijd maar om te wennen. Je krijgt twee nieuwe vriendjes, hopelijk klikt het goed. Ik hoop binnen niet al te lange tijd een berichtje te krijgen dat je toch al wat ontdooit en je hartje open stelt.

Laat zien wie je echt bent, kleine meid. Een lief muisje, dat enkel uit angst stoer gaat doen. Laat die angst maar varen meid, voor niets nodig. Er zijn echt mensen die het goed met je voor hebben, geef hun de kans!

Jij bent niet bepaald een rustig zieltje, eerder een zenuwpeesje en paniek kon wel eens toe slaan. Met de tijd lukte het wel steeds sneller om jou wat meer tot rust te brengen. Optillen was niet vanzelfsprekend, maar met geduld en training kon het toch wel even.

We hebben samen woelige waters doorstaan, het was niet altijd makkelijk. Maar je leerde me vertrouwen, met het vertrouwen kwam ook je lieve karaktertje boven. De kleine, gewonde, briesende tijger werd een lief, klein poezenkind dat om knuffels bedelde. Kusjes en likjes geven werd je hobby. Als ik er aan denk voel ik nog je tongetje, zo zacht als dat van een konijntje, op mijn arm. Ik voel je liefdesknabbeltjes aan mijn vingers. Ik hoor je piepje als je om aandacht vroeg. En dan dat speciale piepje als je merkte dat het bedtijd was, want dan was het tijd voor nog wat lekkers en dat wilde je echt niet missen.

Je nieuwsgierig neusje moest ook alles gezien hebben. Had je achter een deur nog niet gepiept, dat kon toch niet, je moest en zou zien wat daar te beleven viel. De buitendeuren waren de uitzondering, de wereld buiten was eng!

Ik mis je nu al kleine meid, die twee mooie kijkers, die me vragend aan keken. Net als je zusje Akke kon je soms een beetje scheel kijken, waardoor ons hart nog net wat meer ging smelten. Dan dat allerschattigste piepje erbij, niet te weerstaan! Eerlijk gezegd was je toch een klein verwend nestje en je wist wel hoe je me om de pootjes kon winden.

Je zusje weet niet goed wat er gebeurd. Ze heeft even geen zin in eten zo in haar eentje. Ze vond het maar raar dat er niets de kamer binnen stormde toen het diner geserveerd werd. En zo stilletjes, waar zit die Sietse dan? Ze zag je wel in het reismandje, maar beseft nog niet dat je nu echt vertrokken bent. Hopelijk vindt ze voldoende troost bij haar grote vriend Matte.

Het ga je goed meisje, flink zijn. En laat het huis heel kleine dondersteen!

Dikke knuff van je opvangmama,

Marina

Foto gemaakt bij de eigenaar: