Simba en Sabine 119

Simba Het doek is gevallen voor Simba Onze bijzondere jongen is plotseling een sterretje geworden... Wij zijn nog steeds verbijsterd en onze opvangmama overstuur. Simba is zo'n jongen die zich regelrecht in je hart gaat nestelen, zeker als je ziet hoeveel ontberingen hij al had moeten doorstaan op straat. Drie weken geleden was onze ontmoeting, op een oprit van een boerderij waar hij met zijn laatste kracht naar ons toe kwam strompelen. Hij kon niks zien, niks ruiken, de aangekoekte etter vermengd met onbeduidende troep had zijn gezichtje flink toegetakeld. Zijn vachtje was een ravage, door de vervilte vacht voelden we ribbetjes.... een verraad van het gebrek aan voedsel. Zwaar uitgedroogd legde hij zich neer in onze mand. Er volgde dagenlange opname bij onze dierenarts om aan te sterken. Zijn bekje moest aangepakt worden, anders zou het alsnog mis gaan. Hij knapte langzaam op, kroop uit zijn diepste zwarte dal om de eerste zonnestralen weer op te vangen. Zijn vermoeide oogjes kregen een voorzichtige twinkel, al schuifelend op zijn voetjes mocht hij op ontdekking bij zijn liefste opvangmama.Hij genoot intens van de streeltjes, de kusjes, de liefde die zo belangrijk voor hem was. De bezorgdheid is nooit weggeweest, maar we kregen hoop toen onze dierenarts hem op controle kreeg. Hij was uiterst tevreden, dus wij ook. Hij kreeg nog een lekkere trimbeurt om zijn gehavende manteltje weg te gooien. En toen, toen kwam de dreigende donderwolk die boven zijn mooie koppetje bleef hangen. Hij was niet zo goed, sterker nog, het ging ontzettend snel bergafwaarts. Hij viel om en we wisten dat het nu grandioos misging.We konden terecht bij een arts in de buurt en daar kwam het verdikt: er was een tumoraal proces bezig in zijn buikje. We moesten afscheid nemen, we moesten hem loslaten. Patsboem, een mes in ons hart. In de armen van zijn persoon mocht hij de laatste aardse minuten doorbrengen, in alle liefde en sereniteit. En toen was hij er niet meer, onze Simba, onze leeuwenkoning. Verslagen blijven wij achter. Simba jongen.. jouw tijd was gekomen, waarschijnlijk wist je het al. Je hebt drie weken in volle overgave genoten, gerust, gegeten, stapjes gezet, allemaal onder strelende zorgzame handen. Laat je haren maar eens lekker wapperen tijdens je laatste reis en strijk daar neer, waar je weer die trotse leeuwenkoning mag zijn, waar geen zorgen heersen, enkel vrijheid en geluk. Dag jongen x