Snoes

Lieve Snoes
Op een dag ging de telefoon en er werd gevraagd of ik een katje kon opvangen. Het zou om een aanrijding gaan. Ocharme, ja laat maar komen.
Er kwam een lieve meneer uit Houthalen die je bracht. O jee, je was er erg aan toe en heb je meteen naar onze dierenarts gebracht. Die zei dat je erg in shock was en ook niks kon zien, je achterpootjes waren verlamd. Gelukkig werden er geen breuken gevonden in je pootjes of rugje. Je kreeg de nodige medicatie en pijnstilling en moest een nachtje blijven. De volgende dag mocht je mee naar huis maar het was een beetje uitzichtloos en ik vreesde voor het ergste. We hielden de moed er in en ik begon je elke dag te masseren en gaf je medicijntjes tot er plotseling beweging kwam in je staart en rechter achterpootje. We mochten naar een lieve fysiotherapeute die ons oefeningen leerde die we dagelijks moesten doen.
Vandaag een aantal weken verder mag je al naar je gouden mandje vertrekken. Je loopt goed en je bent een vrolijke jonge meid, ik ga je heel erg missen. Soms als je ergens van schrikt lopen je achterpootjes eventjes niet mee maar ook dat gaat hopelijk nog over.
Lieve , lieve Snoes, je gaat naar hele lieve mensen waar ook lieve vriendjes wonen die allemaal goed voor je zullen zorgen. Je zult nooit alleen zijn.
Met tranen in mijn ogen laat ik je gaan.
Lieve Snoezepoes ik wens je veel liefde en geluk in je gouden mandje.
Je opvangmama