Sophia

Sophia Sophia is niet meer.. Sophia kwam in juli bij ons binnen. Samen met haar vriend Marlon, leefde ze al jaren op een drukke parkeerplaats. Overdag hadden ze last van de auto's en in de avond en nacht werden ze belaagd door mensen die daar niet thuis hoorden. Keer op keer werd hun voerplek vernield en moesten ze zich verstoppen voor allerlei dreigingen... Ze werden wel tweemaal daags gevoerd door een lieve mevrouw en de rest van de groep was reeds gevangen, maar zij lieten zich maar moeilijk vangen. Ze mochten bij ons binnenkomen, Sophia kwam eerst. Het was een zeer schuw katje, die geen contact met mensen gewend was en dit ook niet wilde, We lieten haar in haar waarde en ze zocht voornamelijk de buitenrennen op. Echter werd ze ziek, dat was ook de eerste keer dat we haar zo op konden tillen en mee konden nemen naar onze dierenarts. Ze bleek nierpatiënt te zijn en ze kreeg medicatie en aangepaste voeding. Vervolgens bleef ze weer een hele tijd stabiel, tot enkele dagen geleden. Ondertemperatuur en enorm verzwakt. Ze kreeg een warmteinfuus bij onze dierenarts, maar het leven kwam niet terug in haar. Ze bleef maar stilletjes liggen. We hebben besloten om haar rustig te laten gaan. Dat was de enige juiste beslissing die we voor haar konden nemen. Dag lieve Sophia, we hopen dat je al die tijd onze liefde hebt kunnen voelen. Rust maar zacht meisje x

Sophia   3 september 2016 - 11 september 2016   Dag lief Sophiaatje Veel foto's had ik nog niet van je gemaakt, na elke flesenvoeding viel je heel tevreden  meteen in slaap.. Tot afgelopen vrijdag, toen merkte ik al dat er iets niet in orde was. Je was niet tevreden na je flesje, je piepte nog wat na. Gisteren was het helemaal dramatisch, ik kreeg je amper stil. Ik werd alleen maar stiller, want als het niet goed met jou, krijg ik een steen op mijn maag en wil ik jou een beetje rust instralen. Maar ik faalde. Twee intensieve dagen, met vanavond: het afscheid. Je mocht niet groeien, hoe oneerlijk. Je was en bent een heel mooi kittentje en je spinmachientje hoor ik nog steeds, want het piepen wil ik vergeten x   Zola 25 augustus 2016 - 28 augustus 2016   Lieve Zola,   Met maar liefst 7 broertjes/zusjes kwam jij bij ons.  Stuk voor stuk veel te klein voor jullie leeftijd. Jij nog geen 100 gr. Er werd gretig van het flesje gedronken, behalve jij . Jij had geen trek. Jij wilde aldoor slapen, liefst in foetus houding. Heel rustig en kalm, dat wel. Wij besloten dat het beter was als enkele zusjes vertrokken naar een ander lief gastgezin zodat voor allemaal wat meer tijd was. Zo kon ik vooral jou meer aandacht schenken. Gister werd je ineens actiever. Je begon wat rond te scharrelen, kreeg een beetje interesse in je omgeving. Je gewicht was boven de 100 gr en wij kregen hoop. Je kwam op facebook. Je was duidelijk heel erg geliefd door heel veel mensen. In de nacht werd je weer stiller. Je dronk nog nauwelijks. In de ochtend zag ik dat het heel slecht ging. Ik heb je alles gegeven wat je nodig had. Daarna ben je in een dekentje gerold lekker tegen mij aan komen liggen. Zoals jij dat zo graag had. Zo ben je langzaam , heel zachtjes vertrokken… Lieve klein mupke. We vergeten je niet! Je was een strijder maar dit kon je niet winnen. Rust zacht nu mijn kleintje! Een laatste kus op je lieve bolletje van je opvangmama’s.