Spooky

Jij had je naam echt niet gestolen want jij was een echt “spook”. Je verstoppen deed je het liefste, en als het dan te lang duurde voor ik je vond, ging je heel hard piepen en dan plots stond je voor mij. Ik kon niet anders dan je oppakken en lekker betuttelen, jij was nog zo een beetje het baby’tje van de familie. Ook overal opkruipen en alles gaan ontdekken was voor jou een spel. Met je witte pootjes  was het net of je sokjes aanhad, zo schattig. Je kwam ook vaak bij mij liggen op je rugje, en ik dan lekker je buikje aaien, dat vond je zo geweldig….zo kon je uren blijven liggen. Ook jij had de weg onder het bed gevonden, en ik heb je meermaals eronder uit moeten halen. Jou heb ik ook zelf moeten leren eten, want jij vond het maar al te gemakkelijk om steeds bij je mama te gaan drinken. Maar na enige dagen had je door dat ook jij een grote jongen was en dat best zelf alleen kon. Je baasjes waren ook meteen verliefd op jou, en tot de tijd dat je klaar was om het “nest” te verlaten, zijn ze je iedere week komen bezoeken. Als dat geen liefde is ?

Ook jij woont niet zo ver van mij af, en ik ben er zeker van dat wij ons ook nog weer gaan ontmoeten. Dus kereltje…,tot die tijd nog een hele dikke knuf en aaitje van je opvangouders Bina en Chris.