Stevie Wonder

Spoedmelding Neerpelt

S.O.S.  Stevie

Hier de up-date van Stevie Wonder.

Voor wie het verhaal onbekend is, Stevie werd blind,doof en doodziek, zwervend buiten gevonden. Het was kantje boord voor deze man. Wij weten nog steeds niet hoe deze kat op straat terecht gekomen is. Al onze zoekacties zonder resultaat. We kunnen er vanuit gaan dat hij niet per ongeluk op straat terecht is beland. Zijn blindheid is niet van vandaag op morgen ontstaan, dit bestaat al langer, dus hij heeft een huis gehad, anders had hij zich nooit zolang  kunnen redden.
Hoe dan ook, het gaat nu goed met Stevie.  Het heeft lang geduurd, voordat zijn niesziekte over was. Het zou kunnen dat hij nu nog af en toe niest, maar dan zou dat chronisch zijn, doordat zijn slijmvlies beschadigd is  omdat het zolang niet behandeld is geweest. Het hoeft niet besmettelijk te zijn voor andere gevaccineerde katten. Zijn doofheid is met het weg trekken van de niesziekte verbeterd. Nu hoort hij weer als je de deur openmaakt en begroet hij  je met een zacht miauwtje, wat hij eerder niet deed omdat hij zich waarschijnlijk zelf niet hoorde. Zijn reuk is ook terug, hij kan zonder problemen zijn voerbakje vinden en eet dan ook prima. Hij is nu goed op gewicht.

Zijn witte waas is met het dagelijks zalven ver weggetrokken. De oogjes zien er nu wat vriendelijker uit en je kunt zelfs wat van de oorspronkelijke kleur zien. Maar blind blijft hij , helaas…..
Hij wordt nu gecastreerd, al is dit op dit moment niet echt noodzakelijk, omdat hij niet naar kater ruikt of sproeit. Ik denk dat hij het zo druk heeft gehad met overleven, dat zijn hormonen op een laag pitje gedraaid hebben.
Zijn mandje en kattenbak weet hij goed te vinden en hij speelt voorzichtig met een muisje waar kraaltjes in zitten.
Prachtig toch zou je denken…..

Maar nu hij zich beter voelt, voelt hij zich ook alleen in zijn kleine ruimte. Hij wil dolgraag, voorzichtig, op verkenning uit, om daarna weer veilig naar zijn vertrouwde mandje terug te keren. Hij zou graag wat vaker een paar benen voelen, om langs te strijken, om er een hard kopje tegenaan te geven.
Wat vaker opgepakt te worden en een knuffel te krijgen, gewoon, zomaar, om  even te laten weten dat hij niet alleen op de wereld is. Dat er heus wel iemand is die van je houdt, ook al heb je een gebrek en ben je niet zo mooi  in deze zo perfecte wereld.

Misschien wel even voorzichtig naar buiten, in een veilige tuin, of op een zonnig balkon, om naar de vogels te luisteren, die je helaas niet meer kan zien  om ze achterna te jagen.
Een rustig kameraadje, waar je samen mee in een mandje kan liggen,  tegen hem aan gekropen, veilig en warm.

Zou Nederland en Belgie dan zo klein zijn, dat er nog niet 1 persoon is, die Stevie nog kan laten genieten van zijn gehandicapte leven?
Hij is met zo weinig tevreden………
We wachten, vol hoop…..
 
Groeten van Stevie en zijn verzorgster Jacqueline