Ziggy 111

Ziggy, mijn timide kereltje, vandaag was dan je grote dag, je mocht met je lieve vrouwtje en baasje mee naar Heerlen, daar krijg je nog 3 poezenvriendjes.
Al vanaf de eerste glimp dat ik je zag, was mijn hart aan jou verpand kereltje.
Je liet ons lang in de waan dat je doof was, je reageerde werkelijk nergens op. Stilaan zagen we reactie op geluiden en je naam leek je ook te kennen, als ik zachtjes lieve woordjes tegen je fluisterde, dan ging je genieten. Echt contact kreeg ik niet, je oogjes altijd naar de grond gericht, snuffelen aan men vinger deed je wel. Ik dacht als er autistische katjes bestaan, dan is Ziggy der vast ook eentje.
En toen kwam dat heerlijke moment dat we verandering zag, ik vergeet nooit dat eerste oogcontact, je keek me recht in de ogen aan. Lieve schat, net of je wilde zeggen : awel hier ben ik dan !!! Ik stond met de tranen in de ogen, mijn broos, teder ventje liet me een beetje toe in zijn wereldje.
Het volgende ontroerende moment diende zich aan, je nam mijn vinger heel zachtjes vast met je pootje, zo lief ....., slik weer krop in de keel dus.
Een paar weekjes geleden ging je dan parmantig met t staartje omhoog door het huis en streelde langs alles af, alleen durfde je nog niet langs onze benen strelen of openlijk genieten van aaien.
De laatste week ging je echt genieten van onze knuffelmomenten, ik mocht je kroelen in je nekje en onder je kinnetje en dan ging je echt ontspannen liggen genieten.
Spelen deed je niet, je wist niet hoe, je keek ge