Kattenpraat

Hoe gaat het met Dimi, ons trieste katje uit Bredene Een paar dagen geleden, kwam Dimi doodziek bij ons binnen. Hij heeft een zware leverontsteking. Hoe gaat het nu? We laten hem zelf even aan het woord... "Vanuit de dierenarts verhuisde ik naar een gastgezin, omdat ze toch wel geschrokken zijn hoe ziek ik ben. Ze zeggen als ik een dag later was gekomen, ik het niet meer had kunnen navertellen. Ik moet er niet aan denken, zo heftig... Nu krijg ik mijn medicijntjes en hopelijk ga ik me snel wat beter voelen. Ik ben een timide jonge en niet gewend om zoveel aandacht te krijgen. Het liefst zou ik nu onzichtbaar zijn, het is allemaal te overweldigend, snap je? Mijn trieste blik zegt al genoeg: het zwerversbestaan was keihard, het moet allemaal nog een plaatsje krijgen. Mijn opvangmama zegt dat het wel goedkomt, ze geeft me alle tijd die ik nodig heb. Spanning loslaten is best moeilijk... soms. Zachte woordjes in mijn oor, zorgzame handen die mij voorzichtig een aaitje geven, ik laat het allemaal gebeuren, ik voel dat ze het goed bedoelen. Binnenkort hoop ik hier mijn succesverhaal te kunnen doen, duim je met me mee? Samen met mijn opvangmama knokken we ons hier doorheen, het moet gewoon, ik wil het! Weet je wat zo pijnlijk is? Ik ben een van de zovele katjes die buiten pas gezien wordt, als het (bijna) te laat is. Maar ik had een engeltje op mijn schouder. Ik mag dan nog van geluk spreken, maar de meesten hebben dat geluk niet..."