Kattenpraat

We schreeuwen het van de daken: Ella heeft haar gouden mandje gevonden!!! 🥳 'Tot ziens, lieve Ella... Wat was je een bijzonder meisje. Ik weet het nog goed, de dag dat je bij ons kwam. Zo broos, zo stil. Doodziek, en eigenlijk wist niemand precies waarom. Je lijfje werkte tegen je, en elke dag voelde onzeker. We hebben eindeloos met elkaar overlegd, gezocht, geprobeerd. En toen, eindelijk… een behandeling die aansloeg. Heel voorzichtig, heel langzaam, begon jij te vechten. En je won. Maar je zicht bleef weg. Je was blind, en dat maakte je onzeker. Elke nieuwe stap, elke onverwachte beweging — je deinsde eerst terug. Alsof je de wereld niet vertrouwde. Maar beetje bij beetje liet je mij toe. Je leerde mijn stem kennen, de manier waarop ik je bedje voor je opschudde, hoe ik de zachte dekentjes precies zo legde dat jij je veilig voelde. En wat genoot je van de rust, de warmte, de aaitjes die ik zachtjes over je koppie liet glijden. Je vond de lekkerste plekjes in het zonnetje, zuchtte tevreden na elk hapje speciaalvoer, en spinde op een manier die ik nooit zal vergeten. Je was klein, maar je had zo’n groot hart. Een jaar lang hoorde je hier bij ons. En elke dag was ik dankbaar dat ik er voor je mocht zijn. Maar vandaag… vandaag was het zo ver. Jouw échte thuis, je gouden mandje — nee, jouw diamanten mandje — is gevonden. Mensen die jou zagen zoals ik je zag. Die het niet erg vonden dat je niet kon zien, omdat jij hen wél zou laten voelen. Je plekje hier is nu leeg. Ik betrap mezelf erop dat ik nog steeds even om het hoekje kijk of je daar ligt, in je favoriete mandje. Maar waar jij nu bent, daar mag je voor altijd blijven. Thuis. Mijn hart is gevuld met herinneringen aan jou, lieve Ella. Mooie, zachte, warme herinneringen. Ga maar, meisje. Leef je leven zoals jij dat verdient. En als je ooit nog een keertje laat weten hoe het met je gaat, dan zal ik met een glimlach aan je denken. Het ga je goed, mijn dappere meisje.' 💛 Je opvangmama