Kattenpraat

Het relaas van een verzorgster: Ik had me een dagje asiel anders voorgesteld Pluisje, mooie lieve Pluisje... Je was nog maar een paar dagen in onze opvang. Je was achtergelaten in het bos, volledig onder de klit. Jij was totaal aan je lot overgelaten, in de steek gelaten, alleen op de wereld. Hoeveel nachten bracht je daar door? Hoeveel nachten honger, kou en pijn? Vandaag maakte ik je blij, dacht ik. Na een knuffelsessie zei ik dat vandaag je grote dag was ( hoe bitter). Je werd lekker geschoren en je gewonde huidje mocht eindelijk ademen. Even in het bekje kijken, want daar was iets mis, en dan medicijntjes en huppakee. De dierenarts kwam, je ging onder narcose voor de scheerbeurt, mijn collega nam je onder handen, en ondertussen werden er andere katjes onderzocht. We vroegen de dierenarts of hij ook even in je bekje wilde kijken... Hij opende jouw bekje en keek diep. Een luide vloek volgde. Je had een verschrikkelijke tumor in je bekje die helemaal tot diep was gaan woekeren. Je tong was deels al hard en versteend, en de opening van je slokdarm/ luchtpijp klein. De tumor was niet weg te halen en hij vroeg ons of hij jou alsjeblieft mocht laten gaan... Daar zaten we dan, een dreun in ons gezicht, een trap in onze maag. Tranen over onze wangen, waarom... waarom jij. Je hebt zo hard moeten knokken om te overleven, je was zo verwaarloosd en zo alleen. Werd je misschien in het bos gedumpt vanwege je ziekte? We weten het niet. We weten wel dat je een hartje van goud had, en je al heel lang zo zwaar ZWAAR verwaarloosd in deze toestand verkeerde. Eenzaam. Maar nu niet meer, nu waren we bij je, en we hebben heel kort van je genoten en jij van ons... Onze laatste eer aan jou, je bent in onze armen heengegaan. Dat is het harde leven achter de schermen van ons werk. Ervaren, meemaken, genieten, huilen en weer loslaten en boos achterblijven. Keer op keer. Een laatste foto... Slaap heel zacht mooi dier, slaap zacht. Nooit meer pijn nu. x