Kattenpraat

Geen euthanasie, wel samen knokken Bartje jongen, Bart oh Bart, wat is dat toch allemaal met jou... Deze lieve jongen kwam onlangs wat ziekelijk bij ons binnen, en eigenlijk ging het alleen maar slechter en slechter... Hij at niet meer en met zijn doffe oogjes leek hij de zin in het leven te verliezen. Hij werd acuut opgenomen bij onze dierenarts, waar hij aan het infuus moest liggen. Bloed werd genomen en de uitslag was verschrikkelijk! Zijn leverwaardes waren zo ontzettend hoog! Gemiddeld waren de afwijkende waardes 30x te hoog, en dat was foute boel... Het verdict: Levercirrose of leververvetting. Hij werd beroerder en beroerder, niks leek te helpen, en na 4 dagen infuus, moesten er beslissingen worden genomen. Onze vrijwilligster besloot hem eerst te zien, voordat ze een definitieve keuze ging maken. Met een bang hartje liep ze mee naar achter, naar zijn hokje. Hij zag haar, stond op, begon wild te trappelen met zijn pootjes. Een luide prrrr vulde de ruimte, en ze werd bedolven onder de kopjes. Zo herkende de dierenarts hem niet, wat een opleving! Met tranen in de ogen zei de vrijwilligster: "Ik kan het niet, ik neem hem mee, hij wil nog. Kijk nou hoe blij hij is!" En dus.. Bartje ging mee. Misschien voor 1 dag? Of 2? In elk geval mocht hij eventjes blij zijn in een huiselijke omgeving. Beslissen kon altijd nog. Met allerlei leverbeschermers, speciale voeding etc. ging ze aan de slag. Dwangvoeden, want er moest eten in dat maagje komen, en snel ook! Langzaam kwam er weer een fonkel in zijn ogen, langzaam kreeg zijn snoetje weer wat vollere wangetjes. Zou het? Is er kans? We durven niet te hopen, maar we gaan nu wel DOOR met deze kanjer! We zijn nu 5 daagjes later, en Bart begint interesse te krijgen in voeding. Hij eet nog veel te weinig, maar dat compenseren we dan via dwangvoeden. We zullen zien lieve schat wat het ons brengt. Jij geniet meer van het leven, dan staan we de hele weg gewoon naast je. x