Kattenpraat

Bas, wat is dit toch allemaal... Je had een baasje, en opeens was hij er niet meer. Je bleef alleen achter en je moest je maar zien te redden. Het huis van je baasje stond te koop, maar de familie keek niet naar je om. Je zat een jaar op straat, met je troosteloze oogjes. De oude buurman gaf jou restjes keukenafval en zo bleef je in leven. Na een tijdje gaf iemand jou kattenbrokjes, ze wilde je helpen. Ook wilde ze je vangen om je van de straat te halen, maar ze werd van het terrein weggejaagd. Geen bemoeienis, jij zou gelukkig zijn. Maar was dat zo? Al die eenzame dagen en nachten, dan is de wereld geen fijne plek meer. Als je dan ook nog zo ziek bent, is het helemaal triest. In de winter zag men jou weer zitten, nog zieker en ineengedoken door de gure kou. Nu moesten er echt maatregelen genomen worden! Je werd met een vangkooi gevangen, eindelijk kon men jou helpen... We namen je over lieverd, maar och: Je bent zo verschrikkelijk bang, het vertrouwen in de mens was je door de tijd heen kwijtgeraakt. Onze dierenarts slaakte een diepe zucht. Het was goed mis met jou Bas. Ernstige spondylose, slechts 3 ruggenwervels zijn niet beschadigd! Daarnaast ook aids-positief. Opvangmama schrijft: "Ik probeer je gerust te stellen en zachtjes tegen je aan te praten, want ik wil je helpen. Je knippert af en toe eens met je oogjes, er zit een heel zacht hartje achter het gebries. Je hebt pijn en dat begrijp ik, daarom krijg je nu hele belangrijke medicijntjes voor je ruggetje en goede pijnstillers. We gaan zorgen dat jij je beter en sterker gaat voelen, en ik wacht geduldig op jouw stapje naar mij toe. Het maakt niet uit hoe lang je hier voor nodig hebt, de klik zal er eens komen. We hebben het al zo vaak meegemaakt. Jij bent zo'n katje, dat je bij de eerste aanblik doet smelten. Ik wil je in de watten leggen en je een thuisgevoel geven. Hier mag je ontspannen en gewoon jezelf zijn....het komt echt goed, lieve schat."