Kattenpraat

LANDELIJK MEER MISHANDELING DIEREN 2016 Hannah, een onschuldige ster aan de hemel Hoe moet ik beginnen, ik ben zo verdrietig... Hannah was in het verleden mishandeld. Hannah was toen heel schuw en bang, en daar kon iemand blijkbaar helemaal niet tegen. Er is naar haar geschopt, en ze is tegen de muur gekwakt. Getraumatiseerd voor het leven, maar ook... hersenbeschadiging. Helaas viel er elders per ongeluk ook nog eens een losstaande deur op haar, en toen hing haar leven aan een zijden draadje. Ze werd tijdelijk blind en doof, maar gelukkig ging dat voorbij. Je kwam in onze opvang, mooie kleine Hannah, in jezelf gekeerd, in je eigen wereldje. Als snel voelden we de eerste gevolgen van alle trauma's. Ineens viel je om, werden je oogjes zo groot als schoteltjes, en was je weg van de wereld. Een spoedrit naar onze dierenarts, en hij kreeg jou er gelukkig weer bovenop. Er was al een vermoeden dat er in jouw hersentjes iets gaande was... Na mama Nathalie, kwam je bij mij. Ik bekeek je zo eens, als je gefocust was op iets anders. Oortjes heel alert, oogjes die alles volgden, er was nieuwsgierigheid. Aaitjes over je koppetje vond je zalig, niet over de rug, dat gaf een diep gegrom als resultaat. Prima Hannah, doen we enkel je wangetjes en je voorhoofdje. Voorzichtig begon je ook met spelen, ons hart maakte een sprongetje. Je was zo vertederend als je fier met je staartje in de lucht, begon te huppelen. Achter pindanootjes, balletjes, touwtjes, alles ving jouw aandacht en toen was je niet meer bang. Dus speelden we heel veel met jou, en kreeg je zachte streeltjes over je snoetje. Je genoot. Tot vrijdagnacht...toen zag ik dat je ineens niet meer op mij reageerde. Je hing in je bakje eten, maar er was geen beweging. Toen ik je optilde, waren je ogen alweer zo groot als schoteltjes en reageerde je niet meer. Samen maakten we de snelste rit naar de dierenarts, we waren sneller als het licht. Met een brok in de keel, en een snel kloppend hart, nam ik afscheid van je. Nu moest ik het overlaten aan onze dierenarts, hij zou nu voor jou vechten. Hannah, jij moest nog aan je jonge leventje beginnen, lieve schat! De volgende dag, kreeg ik het nieuws te horen... Je was alweer in coma geraakt en je bent zachtjes gestorven... Tranen van ongeloof, verdriet en ook woede. Onze dierenarts zei me, dat de mishandelingen jou uiteindelijk fataal zijn geworden. Een hersenbloeding, een zwevende bloedprop. De hersentjes waren nooit oke geweest, en nu ben je er niet meer. Je bent aan een andere reis begonnen. Maar weet je lieve meid? Nooit meer kunnen ze jou nog pijn doen, nooit meer. Je voelt enkel nog liefde en blijdschap, want er zijn geen nare mensen meer in jouw buurt. Maar ik had graag iets anders gezien, want ik gunde jou een prachtig liefdevol poezenleventje toe. Ik hou van jou, wij houden van jou Hannah. Een kusje op je snoet, een aaitje over je wang. Mis je x DIT is waar mishandeling toe kan leiden, laten we dit daarom nooit vergeten!