Kattenpraat

Tuimel is thuis Opvangmama vertelt: "Ons kleine meisje is weer thuis. Tuimel lag dagenlang in de Universiteit te Luik, wegens een zeer zeldzame aandoening. Er werd eerst gezegd dat er een 4e aortische boog op het hart te zien was, die normaal gesproken verdwijnt naarmate ze ouder worden. Er werd gesproken over een hartoperatie. Daarna brachten ze haar onder de scan en was het weer wat anders. Maar wat precies, was niet duidelijk. Er zat een beknelling in haar slokdarm, iets van buitenaf zorgde daarvoor. Vanmiddag werd ik weer gebeld door de arts en de resultaten van de scan waren binnen. Het was zo gecompliceerd en zo uiterst zeldzaam, de kansen kelderden voor mijn lieve Tuimel. Ik besloot vanavond een beslissing te nemen. Ik wilde haar zien, luisteren naar de arts en dan een keuze maken. Toen ik mijn kleine meisje zag, wist ik het eigenlijk al... Ik probeerde nog alles goed tot me door te laten dringen, want ik besefte meer en meer, dat Tuimel een academisch geval werd. Snap ik best, dat dit super interessant is, maar Tuimel was wel mijn dier, en haar welzijn stond op nummer 1. Morgen zouden er weer allerlei gesprekken plaatsvinden en besprekingen welk opties er open lagen. Welke operatie bij haar zou passen. Het slagingspercentage was verschrikkelijk laag, en zelfs al zou de operatie slagen, daarna zou er wederom een hoog sterftepercentage zijn, want de slokdarm was nu al ernstig beschadigd. Ik voelde dat kleine zachtje lijfje in mijn handen, tranen over mijn wangen, en ik zei: "We stoppen ermee, ze gaat naar huis." De arts begreep me heel goed, maar ze vond het natuurlijk super jammer, want ze wilden nog even doorgaan met Tuimel. Maar waarschijnlijk had ik gelijk, want eigenlijk was Tuimel niet te redden. Dus ik nam haar mee naar huis, en toen ze uit het mandje stapte was ze zo blij!! Ze huppelde alle kanten op, en kreeg neusjes van al haar kattenvriendjes. Maar daarna was ze meteen zo moe, en nu slaapt ze op een warme snuggle. We zijn nog 1 of 2 daagjes samen... daarna nemen we rustig afscheid van elkaar... in haar vertrouwde omgeving, met de mensen die van haar houden. Het kan morgenochtend al zijn, het kan ook een dag later zijn, alles hangt af van haar toestand. Ik zou het heel erg vinden als ik nu reacties zou krijgen dat ze per direct ingeslapen moet worden. Ik ken haar, ik zie wanneer het zover is, en geloof me... haar afscheid zal sereen en kalm verlopen. Tuimel is weer thuis, bij haar vriendjes, bij mij."