Kattenpraat

Een relaas van onze veldwerkster Vrijdagavond kregen we telefoon van onze gsm-draagster in verband met twee pasgeboren kittens die door mamapoes verstoten werden. Snel de snuggle warm maken, alles bij elkaar rapen en vertrekken! Onderweg werden de melders gebeld. Er waren inderdaad twee kittens die mamapoes links liet liggen, ze voelden koud aan. Maar de melders hadden ze met handschoenen opgepakt en lekker dicht bij mama gelegd. Godzijdank, ik weet niet of ze het beseffen, maar dit heeft misschien wel hun leven gered. Daar aangekomen was het snel duidelijk dat de kroost daar niet kon blijven. Mamapoes leek de meldster erg goed te vertrouwen, dus stelden we op onze kousenvoetjes voor, of zij misschien mama in de bench durfde te lokken. En ja hoor, nog geen 2 minuten later zat mamapoes erin! Voorzichtig haar kleintjes erbij gelegd na een snelle inspectie. Goed, snel naar huis, warm nestje maken, en hopen dat mams sterk genoeg is om de kleintjes te zorgen. Ze is zelf nog maar een jong poesje, en vijf kittens is niet niks. Toen we klaar stonden om te vertrekken zei ik “ik hoor nog eentje!” Maar och, ik werd vast gek, niets te zien. Zullen we maar vertrekken? “Nee, ik hoor nóg eentje!” Zoeken, zoeken, zoeken, en toen zag mijn vriend een snuitje onder de blaadjes uit piepen. Het kleine mannetje zat vast onder een tak, ijskoud, vol vliegeneitjes, maar met de laatste kracht die hij had, riep hij om hulp. Kom hier knulletje! Dicht bij me, vliegeneitjes eruit plukken, op naar de warmte! De kleine man werd zwakker en zwakker, op naar de dierenarts! Ik wreef hem warm en fluisterde hem lieve woordjes toe. De dierenarts spoelde de viezigheid uit zijn mondje, en gaf hem voeding via een maagsonde. Je zag het kleine ukje opknappen. Ondertussen kregen we bericht dat ze naar een gastgezin konden. Daar zouden we voorzichtig proberen de kleinste weer bij het nestje te krijgen. Bij het gastgezin werden alle kleintjes dicht bij elkaar gelegd, ook onze kleine uk. Mammie ging snuffelen, ze zag dat het goed was. En toen kwam ze naar me toe. Ze zette zich op mijn voeten en begon te ronken en kopjes te geven. Het voelde aan, alsof ze me kwam bedanken. “Graag gedaan lieve meid” fluisterde ik haar toe. En met een warm hart, reden we weer naar huis. Ik hoop dat mams de zorgen voor haar XL kroost aankan, en dat ze het allemaal halen, maar ze krijgen nu, dankzij de ongelofelijk behulpzame melders, ons gehoor en de lieve zorgen van de opvangmama, en daar doen we het voor. update; 2 kittentjes hebben het helaas niet gered....