Kattenpraat

Het kan verkeren Vanmorgen ging de deurbel bij onze vrijwilligster. Eigenlijk was bellen niet eens nodig, want een luid gekrijs, was hoorbaar tot in de huiskamer. O jee, wat gaan we nu krijgen, hmmm... Een koppel had een kittentje in de tuin gevonden, en er was geen familie te bespeuren. Twee kleine kraaloogjes keken ons overstuur aan, en het kermen bleef aanhouden. Maar ventje toch, wat is er met jou gebeurd, kom, gaan we flesje maken. Zijn vachtje voelde ruw, helemaal niet zo zacht als we gewend waren bij kleine kittentjes. Logisch ook, want over heel zijn lijfje, lag een dik tapijt van vlooienpoepjes en de vlooien krioelden in het rond. Ieks. Nu is dat allemaal voorbij :-) Bredero drinkt lekker uit zijn flesje, maar moet nog wel een beetje zijn draai vinden... maar we horen ook een prrrr, prrr uit zijn keeltje komen, dus dat komt helemaal goed!