Kattenpraat

De andere zijde van dieren redden Het redden van dieren is emotioneel, en meestal machtig mooi. Maar het geeft ook woede en verdriet, zoals de afgelopen dagen. Sinds een aantal weken, zag de buurt een graatmagere zieke kat rondlopen. De meldster had compassie met het diertje, en deed eerst navraag in de straat of iemand hem misschien kende. Jazeker was hij gekend, iedereen zag hem al weken zo slenteren... maar niemand wist of hij een baasje had. We voelden al dat het helemaal fout zat met deze lieverd, dus hij kon per direct bij ons worden gebracht. We schrokken ons helemaal suf, toen we naar zijn uitgemergeld, ziek lijfje keken. Hij was duidelijk uitgedroogd en verschrikkelijk verwaarloosd en zwak. Deze lieverd had per direct medische zorg nodig. Onze dierenarts was ook erg onder de indruk. In zijn bekje zagen we het grote probleem... Er zaten gezwellen en de boel was enorm ontstoken. Hij moet verschrikkelijk veel pijn hebben gehad, onze Radja. Onmiddellijk kreeg hij een stevige pijnstiller en werd er een biopt genomen van het weefsel. Het infuusje en de medicijntjes deden hem goed. Hij gaf ons kopjes en had de sterke wil om zijn eten op te slobberen. Maar hij was gechipt... De volgende dag hadden we zijn baasje aan de telefoon. Hij was maar 1 dagje zoek... Blijkbaar was hij afgelopen week al een keer door iemand naar het dierenasiel Veeweyde gebracht. De eigenaar vond dat hij er eigenlijk nog goed uitzag, en vervolgens mocht hij weer op straat gaan waggelen... Hij zou chronisch ziek zijn, en enkele weken geleden, was hij blijkbaar al bekeken door een dierenarts die zei: " Ja, hij heeft ontstekingen in de bek, maar laat hem maar zo." Wij (en onze dierenarts) vonden dat er sprake was van verwaarlozing. Dit diertje van 14 jaar, hoort niet op straat te zwalken, en dit hebben wij dan ook duidelijk gemaakt aan zijn zogenaamde baasje. Dit baasje, was hier niet van gediend, en eiste onmiddellijke euthanasie. Sterker nog: ze kwam hem wel even halen, zodat ze na een uur rijden bij haar dierenarts de spuit erin kon laten zetten. Dit lieve dier was vandaag zo monter en alert, wij hadden hem nog graag de palliatieve zorg gegeven ( kwaadaardige tumor), want hij wilde.. Eventjes verwennen, knuffelen en hem een warm mand bieden. Het baasje kwam vandaag in de praktijk en zij kwam wel even vertellen dat we de kat daar hadden moeten laten. En die medische kosten? Ging ze absoluut niet betalen, want zij had dit niet gewild, zij had hier geen toestemming voor gegeven. Onze dierenarts was hier niet goed van... daar sta je dan: een heel weekend voor dit lieve dier geknokt, en nu moest je hem uit handen geven, met het infuusje nog in zijn poot. Lieve lieve Radja, het spijt ons zo... Tranen over onze wangen, woede in onze ogen. Daar ging je dan... En aan het zogenaamde baasje? Schaam je diep! Niet voor je dier willen zorgen, maar het wel komen ophalen, PUUR omdat je hem ons niet gunde, want dit ging niet meer over liefde voor je dier. Je wilde je recht halen. Arrogant secreet.