Kattenpraat

En daar lag hij dan… Vandaag is weer zo’n dag waarop de spoedmeldingen elkaar in sneltempo opvolgen. Tussen alle oproepen door kregen we ook dit hartverscheurende bericht uit Riemst. Een melder vond een kater in zijn tuin. Bewegingsloos. In coma. Vanaf het moment dat we de melder spraken, wisten we dat elke seconde telde. We zijn meteen vertrokken en troffen hem aan terwijl zijn lijfje werd geteisterd door zware stuiptrekkingen. De rit naar onze dierenarts voelde eindeloos. Daar bleek hoe slecht hij eraan toe was. Uitgedroogd. In shock. En ondertussen bleven de aanvallen elkaar opvolgen, waardoor hij een kalmerend middel moest krijgen om zijn lijfje wat rust te geven. Hij is gechipt. Al uren proberen we zijn eigenaar te bereiken, maar voorlopig zonder succes. We blijven bellen en zullen ook langsgaan aan het adres dat geregistreerd staat. Maar intussen ligt hij daar niet alleen. Zolang niemand reageert, nemen wij de zorg voor hem op ons. Omdat we hem gewoon niet kunnen opgeven. Nu is het afwachten… hopen… duimen… Dat hij de nacht haalt. Dat zijn lijfje nog genoeg kracht heeft om terug te vechten. Komaan lieve jongen. Je bent nog maar 6 jaar. Er ligt nog een heel leven op jou te wachten. Laat het alsjeblieft deze keer goed aflopen. En hopelijk krijgen we snel zijn baasje te pakken… al is het maar zodat er, indien nodig, afscheid genomen kan worden. Dit zijn de momenten die blijven hangen. En jammer genoeg lijken ze alleen maar vaker voor te komen. De ellende die we tegenwoordig bij dieren zien, is soms gewoon niet meer te bevatten.