Kattenpraat

Jones, een enorm zorgenkind Herinneren jullie je deze knappe jongen nog? Enkele weken geleden kwam Jones bij ons terecht nadat een wandelaar hem had opgemerkt in een park. Eerst dacht hij dat het katje gewoon lag te rusten in het zonnetje. Maar uren later lag Jones nog steeds op exact dezelfde plek, in de volle zon. Toen wist hij dat er iets niet klopte. Hij gaf hem wat water en Jones dronk gulzig. Via de hulpdiensten kwam hij uiteindelijk bij ons terecht. Wat we toen zagen, brak ons hart. Zijn vacht was één grote massa vervilte klitten. Rond zijn hals zat een oud vlooienbandje dat veel te strak was aangespannen. Zijn lichaam vertelde het verhaal van een kat die al veel te lang aan zijn lot was overgelaten. Maar Jones? Die liet alles rustig gebeuren. Geen angst, geen agressie. Alleen maar een zachte, lieve kater die eindelijk hulp kreeg. Bij de dierenarts ontdekten we nog meer. Geen chip. Niet gecastreerd. Geen enkel tandje meer. En toen kwam de volgende harde klap: Jones is volledig blind. Waarschijnlijk nog niet zo lang, want hij leek de wereld rondom hem niet meer te begrijpen. Alles was plots donker geworden. We probeerden hem te helpen wennen aan zijn nieuwe werkelijkheid. Met rust, zachte zorg, medicijnen en vooral heel veel liefde. Maar daarna ging het opnieuw mis. Jones stopte met eten. Zijn neus begon op te zwellen. Onderzoeken volgden elkaar op: bloedanalyses, röntgenfoto's en bijkomende controles. Eerst was er een vermoeden van een soort schimmel in zijn neus, maar dat gaat het waarschijnlijk niet zijn. In zijn algemeenheid is hij één groot raadsel. De artsen zitten met de handen in het haar. Soms lijkt het ook alsof Jones de moed een beetje verliest. Alsof hij niet meer wil, zwaar depressief. Hij zit met zijn hoofdje tegen de kant aan. Daarom hebben we hem vandaag weer bij ons genomen, ook al is het voor enkele dagen, we weten het zelf even niet. Hij krijgt nog altijd medicijnen en we zullen 's nachts naast hem slapen. We nemen hem mee in onze armen voor kleine wandeling in de tuin, zodat hij de geuren kan opsnuiven, de wind kan voelen, beetje prikkels. We verwennen hem met lekkere hapjes en zachte papjes. We praten tegen hem en laten hem voelen dat hij niet alleen is. Hij is zo zacht. Zo ongelooflijk lief.... ps De foto is oude foto.