Kattenpraat

Ze heeft het niet gered... Wie onze late avondpost van gisteren heeft gelezen, weet over welk kitten dit gaat. In bijna 30 jaar dat onze vzw bestaat, hebben we al ontzettend veel meegemaakt. Maar wat zich de afgelopen uren heeft afgespeeld, behoort zonder twijfel tot het meest hartverscheurende dat we ooit hebben moeten ervaren. Er was een kittentje in Gingelom, in het veld. We besloten onmiddellijk in actie te komen. Later kwamen we te weten dat het kleintje steeds in een tuin terechtkwam waar iemand er zelfs trots op was al vijftien kittens te hebben doodgeslagen. Je begrijpt dat we alles op alles wilden zetten om dit ukje zo snel mogelijk veilig te stellen. Gisteravond zagen we haar opnieuw. Dit was onze kans. De vangkooi stond klaar. Maar plots was ze verdwenen. Even later (19.30 uur) hoorden we hartverscheurend geschreeuw. Ze was in een diepe, smalle opening naast een muur terechtgekomen. De opening bevond zich ongeveer een halve meter boven de grond, maar liep twee meter diep naar beneden. Op sommige plaatsen was de spleet amper vier centimeter breed. Ze zat muurvast. We probeerden alles. Een schepnet, een plank, allerlei hulpmiddelen... niets werkte. De brandweer kwam, net als een dierenreddingsdienst. Er werd geprobeerd te helpen, ze kon een stukje klimmen, maar viel weer. Uiteindelijk kregen we te horen dat ze er "waarschijnlijk wel vanzelf uit zou komen" en men verdween weer na een uur!! Wij wisten beter. Zo'n klein kitten zou daar nooit op eigen kracht uit raken. Dus bleven we. Onze noodoproep op Facebook bracht iets ongelooflijks op gang. Mensen die we niet kenden begonnen te bellen, kwamen met ideeën, brachten materiaal en stonden zonder aarzelen naast ons. Uiteindelijk stonden we daar met een tiental mensen. Tien onbekenden, verbonden door één doel: dit kleine leventje redden. Uur na uur zagen we haar zwakker worden. Zonder water. Nauwelijks zuurstof. We konden haar niet bevrijden, maar we wilden haar tenminste laten voelen dat ze niet alleen was. We belden opnieuw naar verschillende instanties. We smeekten om hulp. Die kwam niet. Het waren die tien mensen die bleven. Tot het einde. Rond 2.15 uur vannacht wisten we dat we haar kwijt waren. Met een lange, buigzame buis en een zelfgemaakte lus konden we uiteindelijk bij haar komen. Haar kopje kwam niet meer omhoog. Daarna probeerden we nog één allerlaatste keer met een ander hulpmiddel. We hadden haar... maar ze zat nog steeds muurvast. En toen beseften we dat het te laat was. Ze is gestorven. Hoe omschrijf je zo'n moment? De machteloosheid. De woede. Het verdriet. Het gevoel dat je zo graag had willen helpen, maar dat het gewoon onmogelijk was. Onze vrijwilligers zijn kapot. Sommigen zijn nog steeds niet aanspreekbaar. Dit is een trauma dat je meedraagt. Het beeld van een klein kitten dat om hulp roept en dat je, ondanks al je inspanningen, niet kunt redden... dat raak je nooit meer kwijt. Maar tussen al dat verdriet willen we ook iets anders zeggen. Dankjewel. Aan de mensen die gisteren zonder aarzelen kwamen helpen. Jullie waren onbekenden, maar jullie bleven urenlang vechten voor een leven dat zo kostbaar was. Voor ons zijn jullie stuk voor stuk helden. En aan kleine Liya (wat letterlijk betekent: ik ben bij god) ... Het spijt ons. We hebben gevochten tot de allerlaatste seconde. Rust zacht, lief kleintje. Geen pijn meer. Geen angst meer. Tranen.