Kattenpraat

Twee maanden. Dat is hoe lang Octaaf ons te slim af was... Het begon met een telefoontje van een bezorgde meldster. Op het terrein van een leegstaand huis liep een kat rond met een grote wonde in zijn nek. Elke keer als iemand hem wilde benaderen, verdween hij als sneeuw voor de zon. We plaatsten een vangkooi en de meldster hield de situatie nauwlettend in de gaten. Weken gingen voorbij. Af en toe werd hij weer gezien, maar vangen lukte niet. Ondertussen bleek dat de buren daar ook enkele zwerfkatjes voerden. Allemaal waren ze al gecastreerd... behalve deze schuwe kater. Zijn wonde werd intussen alleen maar erger. Er hing dood huidweefsel aan zijn nek waar vuil en takjes aan bleven kleven. We wisten nu gelukkig waar hij at en probeerden opnieuw met een vangkooi. Maar Octaaf bleek een echte expert in het leegroven van vangkooien. Hij at vrolijk alle hapjes op zonder de val te laten dichtklappen. Plan B dus: een dropkooi. En eindelijk... na twee lange maanden... gevangen! Geen moment te vroeg. In het dode huidweefsel zaten inmiddels al levende maden brrr. Bij onze dierenarts werd de wonde grondig verzorgd. Gelukkig waren de maden verdwenen na het reinigen en ziet de wonde er op dit moment redelijk uit. Het werd behandeld met honingzalf. Octaaf is ongeveer 10 jaar oud en werd meteen ook gecastreerd. Toch maakte hij een erg zieke indruk. Hij was suf, braakte af en toe en had diarree. Daarom werd er ook een snaptest uitgevoerd. Die bracht helaas minder goed nieuws... Octaaf testte positief op FIV. Maandag mag hij opnieuw onder een roesje voor wondverzorging. We zijn er nog lang niet, maar één ding weten we zeker: hij hoeft dit niet langer alleen te doorstaan. Nu begint het echte werk. ❤️