Kattenpraat

Een nachtelijke spoedmelding uit Maasmechelen… Het was half 2 ’s nachts toen de telefoon ging. De 101 noodcentrale politie had een melding gekregen over een kat die langs de weg was gevonden. Volgens de vinder was hij mogelijk aangereden. Hij kon niet meer lopen. Er was duidelijk iets mis en vooral zijn hoofdje en oren zagen er vreemd uit. Gelukkig waren er mensen die midden in de nacht in actie kwamen en hem naar de dierenarts brachten. Daar kreeg hij de eerste zorgen en pijnstilling. Vanmorgen haalden wij hem op voor verder onderzoek bij onze eigen dierenarts. Geen chip. Wel gecoupeerde oren, littekens uit een verleden dat we nog niet helemaal kenden. En vooral: een kat die duidelijk heel veel hulp nodig heeft. Zijn kopje hangt schuin, en staan gaat niet meer. Hij was zwaar uitgedroogd en moest meteen aan het infuus. Hij vertoont neurologische problemen en één oog blijkt blind te zijn. Maar wat er precies aan de hand is? Dat weten we nog niet. Het syndroom van Horner lijkt plausibel. En dan, later op de dag, kwam er iemand met een stukje van zijn verhaal… Deze kater wordt namelijk al ongeveer acht jaar buiten verzorgd door een buurtbewoner. Hij was ooit door een zwerfkattenorganisatie opgehaald, gecastreerd en behandeld voor oorkanker (amputatie oren). Maar de laatste maanden veranderde hij. De kat die vroeger zo lief en open was, trok zich steeds meer terug. Hij begon moeilijker te lopen en liet zich niet meer zomaar pakken. Achteraf gezien waren dat misschien signalen dat er al langer iets niet goed zat… Er zijn nog veel vraagtekens. Problemen met de hersenstam, neurologische problemen. Hij heeft acht jaar lang ergens rondgelopen als buitenkat. Misschien wordt het nu eindelijk tijd voor een leven waarin hij niet meer voor zichzelf hoeft te zorgen. Voor nu ligt zijn focus op stabiliseren. Infuus, onderzoeken, opvolgen… en daarna bekijken we stap voor stap wat hij nodig heeft en wat er precies scheelt. En natuurlijk... OF we hem kunnen helpen.... Rustig aan, lieve jongen. ❤️