Kattenpraat

Opa Leo is een sterretje... ⭐ 10 maanden. 10 prachtige maanden gevuld met liefde, warmte en zorg. Dat heeft de ouderdomsdeken van Buddy Kat, opa Leo, mogen beleven. Maar aan die mooie tijd samen is nu een einde gekomen, want tot ons grote verdriet hebben we afscheid moeten nemen van één van de taaiste, dapperste en dankbaarste katjes die we ooit mochten kennen... Begin dit jaar kwam de hoogbejaarde Leo in ons leven. Hij kwam toen aanlopen bij een lieve dame die meteen opmerkte dat dit mannetje dringend hulp nodig had. Leo zag er namelijk erg slecht uit: broodmager, vol klitten en glazige oogjes. En met een enorme honger, dus Leo werd voorzien van een bakje eten, maar voor de meldster verdere actie kon ondernemen was hij alweer verdwenen. De volgende dag stond Leo er echter opnieuw, en de dame twijfelde geen seconde: ze pakte het fragiele oudje op, zette hem binnen en belde ons. Eén van onze vrijwilligsters sprong gelijk in de auto om Leo op te halen en ineens door te rijden naar de dierenarts. Daar bleek dat er wel het één en ander mis was met Leo: hij zat vol teken, had een flinke ontsteking en was compleet uitgedroogd. En hij was oud, heel oud, Leo werd zo maar even op 21 jaar geschat... Maar hij bewees toen al een enorm taaie kerel te zijn, want al bij al waren Leo's bloedwaarden heel behoorlijk voor zo'n stokoud diertje. Na een nachtje aan het infuus mocht Leo dus intrekken bij een opvangmama, waar hij zich ontzettend dankbaar toonde dat er aan zijn harde straatleven eindelijk een einde gekomen was. En hij was lief, zo lief, ondanks het feit dat Leo had moeten knokken om te overleven was hij zijn vertrouwen in mensen niet kwijtgeraakt. We merkten echter al snel op dat opa Leo aan een aantal typische ouderdomskwaaltjes leed: zo was hij doof, blind, incontinent en kampte met artrose en dementie. Desondanks was Leo een erg vrolijk kereltje dat nog volop van het leven genoot en verzot was op zijn soepjes, lekkere hapjes en knuffels - die nam hij steevast luid spinnend en kopjes gevend in ontvangst. Gezien Leo's gezondheidstoestand en zéér gevorderde leeftijd namen we dan ook de beslissing dat hij de rest van zijn dagen bij zijn opvangmama mocht blijven wonen. We wisten niet hoe lang deze supersenior nog zou hebben, maar wel dat we hem de resterende tijd zouden overladen met alle liefde en zorg die hij zo lang had moeten missen. Uiteindelijk bleken het dus 10 maanden te zijn. 10 maanden die waarschijnlijk de mooiste van Leo's leven geweest zijn. Waarin hij verzorgd, geliefd en gekoesterd werd zoals een hoogbejaard katje verdient. Elke dag was gevuld met kleine, simpele gelukjes: lekker warm soezen in het zonnetje achter het raam, zijn favoriete eten dat voor hem klaarstond, een zachte aai over zijn bolletje. Leo genoot, en wat waren we blij dat we hem die mooie maanden konden geven. Maar onlangs merkten we dat het allemaal wat moeilijker begon te gaan voor Leo. Hij sliep meer, at minder, begon zich terug te trekken. Het was Leo's manier om aan te geven dat het goed geweest was... Het vuurtje vol levenslust dat in hem brandde, begon zachtjes te doven. Leo's taaie, dappere lijfje was op... We wisten dat de tijd gekomen was om afscheid te nemen. In de armen van zijn opvangmama mocht onze opa Leo gaan en stak hij de regenboogbrug over om daar terug jong te zijn, vrij van alle kwaaltjes en ongemakjes van de oude dag... Lieve Leo. Dappere Leo. Levenslustige Leo. Sterke Leo. Dankbare Leo. Dat was jij allemaal, en zo zullen we ons je blijven herinneren. En waar onze herinneringen leven, daar leef jij, voor altijd... Het was een voorrecht om jou te mogen kennen, rust zacht nu, allerliefste Leo... ❤