Kattenpraat

Max is een sterretje... ⭐ Niet alle verhalen hebben een goede afloop. Hoezeer we ook zouden willen dat al onze opvangertjes nog lang en gelukkig leven, soms is de realiteit helaas anders. Soms moeten we afscheid nemen van onze Buddy Katjes voor we hen de toekomst kunnen geven die ze zo verdienen. Zo is enkele dagen geleden onze lieve Max compleet onverwacht overleden, ons leucose-katje dat nog steeds volop op zoek was naar zijn 'happy end' in de vorm van een eigen thuis... Max' verhaal bij Buddy Kat begon begin dit jaar met een wanhopig e-mailtje. Zijn eigenaar kon helaas niet meer voor Max zorgen en was op zoek naar opvang, maar ving overal bot. De reden: Max zou FIV-positief zijn. Ontzettend tragisch dat een leuke en levenslustige kat als deze jongen daardoor nergens onderdak vond, dus wij zegden toe om hem over te nemen. Maar toen Max bij ons arriveerde was er een plottwist: uit zijn papieren bleek dat hij niet FIV, maar FelV, oftewel leucose-positief was. Een oprechte vergissing van de voormalige eigenaar gezien de gelijkenis tussen beide afkortingen, maar wel eentje met gevolgen. Want hoewel FIV en FelV beiden ongeneeslijke virale ziekten zijn die het immuunsysteem van katten aantasten, is het ziektebeeld en de levensverwachting toch net ietwat anders. FeLV veroorzaakt namelijk vaak tumoren en wordt het besmette dier daardoor meestal op kortere termijn fataal dan FIV, waarmee katten mits een goede verzorging en opvolging even oud kunnen worden als een 'gezonde' kat. Max vertoonde bij binnenkomst echter geen symptomen, hij was gezond en vrolijk, en hoewel we ons realiseerden dat het niet makkelijk zou zijn om een gouden mandje voor hem te vinden, wilden we hem die kans toch geven. Zijn prachtige, aanhankelijke karakter maakte van Max namelijk een heerlijke huisgenoot, dus we geloofden erin dat ook voor hem de juiste persoon rondliep die verder zou kijken dan dat leucose-etiket. En we bleven daarin geloven, al die maanden dat Max ter adoptie stond en we hem promootten op onze sociale media. We geloofden in dat 'happy end', in dat warme nest waarin Max echt thuis zou mogen komen. Maar het lot besliste anders... Want opeens was Max zichzelf niet meer. Hij was niet meer die enthousiaste spring-in-t-veld, liep er sipjes bij, trok zich terug. Max' opvangmama, die hem na al die maanden heel goed kende, wist meteen dat er iets mis was. Ze ging met Max naar de dierenarts, waar een verdict volgde dat niemand van ons had zien aankomen... Tumoren op de milt en de lever, en aangezien de lever niet weggenomen kan worden en Max omwille van zijn leucose geen chemo kon krijgen was er geen behandeling meer mogelijk. We konden dan ook niets anders doen dan Max in alle liefde laten gaan, en zo sliep onze kanjer in de armen van zijn geliefde opvangmama zachtjes in... Lieve Max, wat zijn we hier kapot van. Wat hadden we jouw verhaal bij Buddy Kat graag afgesloten met 'en hij leefde nog lang en gelukkig.' Lang mocht je tot ons grote verdriet niet leven, maar we troosten onszelf met de gedachte dat je in de maanden die je bij ons doorbracht wel erg gelukkig geleefd hebt. Zoals jouw lieve opvangmama het heel ontroerend verwoordde, die in naam van ons allemaal afscheid neemt: "Mijn liefste Max, Dit is niet het afscheid waarop ik gerekend had... We wisten dat kattenleucose een onzekere diagnose is en dat jouw leven wel eens een kortere houdbaarheidsdatum zou kunnen hebben dan dat van de meeste katten, maar toch ging ik er niet vanuit dat het zo snel zou gaan. Kanker is een smerig beestje en je was er jammer genoeg niet tegen opgewassen. Ik mis je heel erg maar prijs me vooral heel gelukkig dat ik maar liefst 10 maanden van jouw gezelschap heb mogen genieten als opvangmama. En dat het gezellig was 😍 Ik zei wel eens om te lachen dat het dringend tijd was dat je eindelijk geadopteerd werd, want dat ik veel te gehecht aan je begon te geraken. Hoe kon het ook anders? Je was de allerliefste, de schattigste slaper, de luidste babbelaar en de beste vogelvanger-achter-het-raam. Ik had je zo een forever home toegewenst waar je nog veel ouder mocht worden, maar ik hoop dat die 10 maanden bij mij voor jou even leuk waren als dat ze voor mij zijn geweest. Als er een hemel bestaat, ben jij daar nu zeker al mekkerend vogeltjes aan het 'vangen' en elke dag op het bed aan het slapen (ook al mocht je eigenlijk niet in de slaapkamer komen 😉). Dikke knuffel van je opvangmama ❤️"