Kattenpraat

Maki is een sterretje... ⭐️ Lieve Maki, je bent er niet meer... Eind maart kwam je in mijn leven. Toen leek niets erop te wijzen dat ik je zo snel al zou verliezen. Je was mager, pijnlijk mager, zo mager dat ik al je botjes erdoorheen voelde wanneer je in mijn armen lag te slapen, dat wel, maar je had er dan ook een zwaar leven op straat opzitten. Je knokige lijfje, onverzorgde vachtje en trieste oogjes waren daar de stille getuigen van... Maar die dingen kunnen allemaal opgelost worden met goede voeding, de juiste zorg en heel veel liefde. Dat gaf ik je dan ook, in overvloed, en wat was je daar dankbaar voor. Je was een rustig katje, geen haantje-de-voorste, een gevoelige ziel die niet meer vroeg dan een bakje kattenvoer, een rustig slaapplekje en vooral dichtbij mij in de buurt te zijn. Zo gauw ik me neerzette klom je op schoot, en met je spinmotortje op en mijn hand aaiend over dat frêle maar taaie lijfje kwam je daar de eerste paar uur niet meer af. Soms lag je zelfs op mijn borst te slapen, twee harten kloppend als één. Je was gelukkig, misschien wel voor de eerste keer in je leven... En toen liep het mis. Je eetlust begon achteruit te gaan, tot je amper nog iets at van het voer dat je kort daarvoor nog zo enthousiast verorberde. Aangezien je ook erg uit je bekje rook dacht ik dat er misschien een probleem was met je tandjes. Eenmaal bij de dierenarts wachtte me echter een koude douche: nierproblemen. En niet zomaar nierproblemen, maar ernstig nierfalen. Je moest meteen gehospitaliseerd worden. Aan het infuus in de hoop dat je nog gered kon worden. Dagenlang leek het de goede kant op te gaan. Je at, je maakte een levendige indruk, je vroeg om aandacht. Je vocht. Na een paar dagen volgde het uur van de waarheid: een nieuwe bloedtest om te kijken of de kuur gewerkt had. Ik had zoveel hoop, maar het was slecht nieuws... Je nierwaarden waren nog steeds torenhoog, je kon niet meer geholpen worden en was palliatief. Je mocht nog terug met me mee naar huis omdat onmogelijk te zeggen was hoe lang je nog had, maar eenmaal van het infuus af ging je erg snel achteruit... De volgende dag al werd duidelijk dat je lijfje het aan het opgeven was, en in samenspraak met de dierenarts besloten we je los te laten... In mijn veilige armen, waar je zoveel uren had doorgebracht, sloot je je oogjes en stak je de regenboogbrug over. Je was er niet meer... Of ben je er nog wel? Ik zie je nog steeds liggen op mijn schoot, ik hoor je nog steeds spinnen, ik voel nog steeds je warme lijfje op mijn borstkas. Ik zie en voel je overal in huis, en zal dat altijd blijven doen... Lieve Maki, je bent er nog. Je zit in mijn herinneringen, in de verhalen die ik over je vertel, in het volgende opvangkatje dat ik help. Je zit in mijn hart, en daar blijf je, voor altijd. Je bent er nog, heel dichtbij mij, voor altijd... Je opvangmama ❤