Kattenpraat

Slaap zacht lieve Koosje Een paar maanden geleden kwam je als een warme zonnestraal binnen in onze aidskattenopvang Buddy Kat. Je was aids-positief, wij waren jouw veilige haven. Je glinsterende ogen keken ons verliefd aan. Met je energie nam je ons mee in jouw mooie wereldje. Grenzeloze liefde. Je volgde ons op de voet. Je was sneller dan het licht, wanneer we op de bank gingen zitten. Jij moest en zou op schoot belanden, nee sterker nog: Jij moest en zou in ons kruipen, dicht tegen ons aan nestelen. Jouw snoet voor ons gezicht en dan het eindeloze ritueel van natte kusjes geven. Je wilde zoveel mogelijk liefde geven. Veel en vaak. Wanneer het etenstijd was en de bakjes eten tevoorschijn kwamen, liet je gewoon je snoet in het eten vallen. Je gaf het natte voer kopjes, terwijl je ons adorerend aankeek, al knedend met de pootjes. Kon jou het schelen dat je wang helemaal onder de gelei zat. Het liefst gaf je ons daarna nog eens een stevige kus. Boeiden ons allemaal niks. Samen lekker vies worden! Vliegend en spelend achter elk bewegend touwtje of muisje, jouw leven was één groot feest. Je zou zomaar de hele dag met een feestmutsje rondlopen. Maar toen pakten donkere wolken zich samen en bleven boven jouw hoofdje hangen, je had geen idee. De wolk spuwde zijn schaduw over jou, je werd ontzettend ziek. Plotsklaps blind, je kon niet meer lopen. Bij de dierenarts kreeg je toevallen en en overstrekte je jouw lijfje. De zon ging onder. Jouw hoofdverzorgster mocht je nog komen bezoeken en streelde jouw wangetje. Heb je het gevoeld? Heb je de woordjes gehoord? Heb je de kusjes gevoeld? Vandaag was het afscheid, we moesten je loslaten. Jouw verzorgster nam jou in haar armen, want zo mocht je gaan. In alle rust en sereniteit. En toen gingen de oogjes dicht. Je kwam binnen in het licht, je vertrok in het donker. Je bent niet meer. Dag lieve Koos, dag stralend zonnetje van ons, dank je wel voor al jouw liefde x Je verzorgers