Kattenpraat

Mirthe Ze was uitgeput, zo zo moe.... Haar zwerversbestaan had haar tol geeist. Ze was ziek, totaal hulpeloos. Haar botjeslichaam was zichtbaar, ze had al tijden zo weinig gegeten, dit was het lot van dit leven. Het onzekere, totaal op haarzelf gewezen. Maar iemand zag haar, eindelijk. Haar vuiligheid maakte niks uit, ze werd gezien. Haar droevige oogjes kregen een sprankje hoop. En haar hoop werd werkelijkheid. Ze werd eindelijk opgemerkt, en de persoon belde ons. We krabden ons eens goed achter de oren, want eigenlijk waren alle plekjes zowat bezet. Maar haar hulpeloosheid ging ons door merg en been. Ook haar oor baarde ons zorgen, want het leek verdacht veel op oorkanker. We besloten haar te helpen. Dan maar even naar Buddy Kat, onze aidskattenopvang, ook al weten we niet eens of zij besmet is. We boden haar onderdak. We haalden haar op in Pelt, niet naast de deur, daarna door naar onze dierenarts. Ja, ze heeft oorkanker. Ja, het oor moet geamputeerd worden. Hopelijk zijn we er dit keer wel op tijd bij... Verder is er bloed genomen en wachten we de uitslag af. Ze is zo broos en kwetsbaar. Ze blaast, terwijl we haar strelen. Ze blaast, maar stiekem kneedt ze met haar pootjes. Ze heeft maar kleine hapjes eten genomen, want ze lijkt enorm uitgeput. Maar er is warmte, veiligheid en zorg, we staan naast haar. Welkom mooie Mirthe ❤